Cicuttini © 2010 • Privacy Policy • Terms of Use

            

Welkom op de website van de familie Cicuttini!

Met deze website willen wij jullie informeren over hoe de adoptieprocedure tot nu toe is verlopen en waar het traject ons in de toekomst zal brengen.

 

Weblog

13 t/m 29 december, P&R
Kerst update
Woensdag 29 december 2010
Wat hebben wij een fijne dagen gehad! Echt heerlijk. De kinderen hebben zich voorbeeldig gedragen. Het probleem is alleen dat januari erg saai voor ze zal worden na deze fantastische feestmaand maar dat zien we volgende week wel weer. Hieronder een aantal zaken die we hebben gedaan de afgelopen weken/dagen.

We zijn met z'n vieren bij de huisarts geweest en Mirka en Janik zijn getest op MRSA. We wachten nog op de uitslag. Janik vond het helemaal niet erg dat de dokter met een wattenstaafje in zijn keel, neus en tussen z'n billen ging. Hij vond het wel grappig en was trots op zichzelf dat hij niet bang was geweest. Mirka vond het erg spannend om te moeten gaan liggen zodat de dokter het wattenstaafje tussen haar billen kon doen. De huisarts begreep gelukkig haar angst en liet mama het doen. Vol trots vertelde ze toen dat mama ook “doktor” was.

Ons nichtje Lizzy werd 1 jaar op 14 december jl. en Mirka en Janik hebben zich goed vermaakt op haar feestje. We waren 's-ochtends snel even langsgegaan voor een kop koffie zodat ze in de middag niet vreemd het huis in kwamen. Dat bleek geholpen te hebben want Janik stuiterde 's-middags direct de woonkamer binnen en ging spelen met het speelgoed. Ja, ja, jullie lezen het goed. Onze stoere vent speelt wel bij anderen, maar moet het nu thuis nog leren. Bij de dokter in de wachtkamer en bij Lizzy speelde hij met al het speelgoed. Thuis moet hij de rust nog wat meer vinden.

Op donderdag 16 december zijn we met het gezin bij Marissa haar Kerstmusical wezen kijken. Ook dat ging echt geweldig. Janik reageerde op het toneelspel. Toen iemand brutaal was riep hij door de zaal: “Oh, nie brutaly, mag niet!” Mirka was steeds op zoek naar Marissa en liet mama iedere keer weten dat ze Marissa zag.

Op vrijdag 17 december is mama voor het eerst een middag weggeweest. Er was kerstborrel bij AWL en mama vond het erg leuk haar collega's weer even te zien en te spreken. Wat leeft iedereen toch mee, ontzettend bedankt daarvoor! Mama kreeg van haar directe collega's weer kado's mee voor de kinderen. Thuis gekomen (wat een sneeuw zeg!) rukte Janik de kado's direct uit mama haar handen. We hebben toen even opgetreden en meneer mocht een poosje wachten. Mirka vertelde direct aan Janik dat dit niet mocht. “Janik: Weet je nog dat Jarmilla ons vertelde dat je nooit om kadootjes mag vragen, die krijg je!" Onze slimme, lieve meid onthoudt alles en helpt ons erg met het uitleggen aan Janik. Iets later mochten ze de kado's toch uitpakken en ze waren er erg blij mee. Een mooie Jeep van Playmobil voor Janik en voor Mirka Mini Steck.

We hebben genoten van het winterse weer en de kids hebben kennis gemaakt met de slee en de heuvel hier in het bos. Daarna trakteerde Oom Rik, in het kabouterbos, op pannekoeken dus dat was weer feest. Zie de foto's want die vertellen meer dan 1000 woorden.

We zijn op verjaardag geweest bij Oom Arend. Dit was de eerste keer dat mama naar een feestje ging alleen met de kinderen. Mama was ontzettend trots hoe goed Mirka en Janik luisteren en samen spelen met de nichtjes, neefjes en Joep. Papa bleef thuis om te werken. 's-Avonds ging papa alleen naar de verjaardag en bleef mama thuis om op te passen. De kinderen reageerden hier ook goed op. We hebben ze uitgelegd dat papa nu naar de verjaardag van Oom Arend ging en dat wij al waren geweest. Mama was voor de zekerheid zelf ook in bed gaan liggen om tv te kijken maar dit was helemaal niet nodig geweest want ze heeft de kinderen niet meer gehoord.

Veel mensen hebben ons een fantastische Kerst gewenst. Wij konden niet vermoeden dat deze ook zo fantastisch zou worden. De kinderen waren echt voorbeeldig en we hebben heerlijk van elkaar genoten. De kinderen vonden het wel spannend dat de kerstman kwam. Ze vertellen over een Kerstman die Ho, Ho, Ho zegt en twee slagtanden heeft en twee hoorntjes op z'n hoofd. Wij twijfelen of ze het nu over de Slowaakse Sinterklaas of echt de Kerstman hebben. In ieder geval hebben we ze uitgelegd dat de enge Kerstman geen paspoort heeft en daardoor Nederland niet in mag. In Nederland hebben we een hele lieve kerstman die aan alle kindjes een kadootje geeft. Janik wilde dit niet geloven en vertelde dat hij geen kadootje zou krijgen omdat hij niet lief was geweest. Mama heeft hem verzekerd dat hij die wel krijgt en wel lief is. Het is helemaal niet erg als je soms aan het oefenen bent om te leren luisteren. Ze zijn gaan slapen en bleven zelfs de volgende dag liggen. Ze waren, denken wij, een beetje bang om naar beneden te gaan. Mirka was ervan overtuigd dat ze de Kerstman had gehoord. Ze had belletjes horen rinkelen en ho, ho, ho gehoord. We zijn met z'n vieren naar beneden gegaan en daar lagen allemaal kadootjes!! Ook voor opa en oma, die zouden 's-middags komen en blijven eten. Ook Arco en Manuela kwamen 's-middag langs om kennis te maken met hun neefje en nichtje. Ze hadden er een “wereldreis” voor over. Eerst met de trein van Maastricht naar Eindhoven en daarna via Utrecht naar Zwolle en dat onder winterse omstandigheden. Samen met papa zijn Mirka en Janik naar de trein gereden om ze op te halen. Later hebben ze ze ook weer teruggebracht. Sorry Arco en Manu dat jullie even naar K3 mochten luisteren, maar dit gaf opa en oma even tijd om het speelgoedkeukentje uit de auto te halen en verder in elkaar te zetten. Toen papa, Mirka en Janik weer thuis waren hebben we gezegd dat de Kerstman weer was langsgeweest en koffie had gedronken. Hij had nog meer kadootjes gebracht en verteld dat Mirka en Janik heel erg lief waren. Ze waren dolblij met het keukentje en hebben er de hele tijd mee gespeeld. Mirka had al een pannenset gekregen van Arco en Manuela dus er kon direct gekookt worden. Wat hebben wij allemaal genoten van deze geweldige dag voor Kerst. Voor het toetje hebben we de kinderen naar bed gebracht omdat ze total loss waren. Opa en oma mochten mee om te kijken hoe papa en mama de kinderen naar bed brachten. Daarna hebben we nog een gezellige avond gehad en over onze fantastische kinderen gepraat.

Eerste en Tweede kerstdag waren ook weer geweldig. De kinderen hebben heerlijk gespeeld en gourmetten met onze kinderen is een feest. Ze vinden het zo leuk om zelf eten te mogen koken/bakken. Helemaal trots werd er van alles in het pannetje gedaan. Ze hebben zelfs 's-avonds bij opa en oma in bed gelegen en geslapen. Toen mama 's-nachts Janik zijn broek en jas over zijn pyama heen trok en zijn sjaal omdeed liet hij zich weer in bed vallen en trok de dekens over zich heen. Oma en mama moesten lachen en zagen dat Janik zelf ook in de lach schoot. Thuis gekomen gingen ze direct weer slapen!! Het helpt wel dat we een dag van te voren uitleggen wat er gaat gebeuren en gedurende de dag zelf herhalen ze dit zelf al. Tijdens eerste kerstdag hebben we meerdere keren herhaald dat ze “een klein beetje” bij opa en oma gingen slapen en daarna thuis “groot” gingen slapen.
Op Tweede kerstdag zijn we naar Flevonice geweest. Allebei hadden ze nog nooit op schaatsen gestaan. Janik krabbelde leuk op de dubbele ijzers en Mirka deed de eerste slagen op een paar oude kunstschaatsen. Allebei vonden ze het geweldig, ze waren niet van het ijs af te slaan. Mirka lukte het al aardig om zelf te schaatsen en omdat ze na verloop van tijd steeds meer naast als op haar schaatsen kwam te staan, hebben we uiteindelijk een paar goede Noren gehuurd. Ze stond meteen recht op de schaatsen en ze werd zelfs wat overmoedig. De handen gingen, net als bij Papa, op de rug. Precies voor de camera kwam ze te vallen. Maar niets aan de hand. Ze stond weer op en schaatste heerlijk verder. Omdat ze, uiteraard, erg moe waren hebben we thuis snel wat soep gemaakt en ze om 18.30 uur in bed gedaan.

Maandag 27 december hebben we kaartjes gekocht voor het Kerstcircus a.s. zaterdag in Zwolle.

Dinsdag 28 december zijn we naar Friesland geweest op bezoek bij onze vrienden. Ook hier ging het weer fantastisch. De kinderen hebben goed met z'n vieren gespeeld. Het verstoppertje doen was wel het allerleukste. Vooral om je tussen Patrick en Rianne op de bank met een heleboel kussens bovenop je te verstoppen.

Woensdag 29 december. Vandaag hebben we een rustdag en het joggingpak is alleen geruild voor een pyama. Mirka en Janik hebben vanmiddag 2 uur geslapen. We hebben uitgelegd dat ze ook morgen en oudjaarsdag na het middageten even gaan slapen. Mirka protesteert een beetje maar vanmiddag zag mama dat ook zij in dromenland was. Alles is nieuw en de kinderen hebben zeer veel indrukken te verwerken.
Wij zijn echt supertrots op ze. Met Janik is het alleen wel eens lastig om hem naar bed te krijgen. Vlak voor het slapen gaan wordt hij, waarschijnlijk omdat hij moe is, brutaal. Dit eindigt soms in een klein drama en dan schreeuwt hij alles bij elkaar. Sorry, lieve buren! Gelukkig wordt dit al steeds minder en gaat het elke dag iets beter.
Kerstperiode

6 t/m 12 december, P&R
De eerste dagen thuis.
Eindelijk weer een update van het weblog. De afgelopen week hadden we even geen tijd en fut om dit dagelijks bij te werken. Je merkt dan echter wel dat je dieper moet graven om alles wat we hebben meegemaakt weer op te rakelen. Maar hier dan toch een opsomming van de week:

Maandag 6 december
. Maandagmiddag hebben we boodschappen gedaan. Uiteraard werd er meteen naar Optima gevraagd. Nee, jongens, Optima is verleden tijd. Wij gaan gewoon naar Super de Boer. Toen we op de parkeerplaats stonden om de winkel in te gaan, wees Mirka naar een paar mensen die de boodschappen in de auto aan het inladen waren. Ze vroeg of ze Hollandski spraken. Ja, inderdaad. Ze spreken Hollandski. En die mensen? Ja, die ook. We liepen de winkel in, pakten een boodschappenwagentje. Mirka bestuurde de grote kar, Janik had een mini uitvoering. Hij was er een beetje mee aan het crossen, maar keek goed uit of er andere mensen in de buurt waren. Mirka bleef steeds vaker achter. Ze liep langzaam, keek erg somber. Als we vroegen wat er aan de hand was dan zei ze dat er niets aan de hand was. Maar het was duidelijk dat er wel wat was. Na lang doorvragen kwam Rianne er achter dat ze was dichtgeslagen toen ze geconfronteerd werd met allemaal Nederlands sprekende mensen. Ze probeerde haar te troosten door te zeggen dat ze nu al heel goed Hollandski spreekt en dat het tijd nodig heeft, maar ze bleef sip. Logisch natuurlijk. Mirka was onze vertaalster in Slowakije. Ze kon ons helpen. Nu was dat in één keer voorbij. Nadat we de boodschappen betaald hadden vertelden we dat we even bij Opa en Oma langs zouden gaan. Dat bleek een wondermiddel. Ze was direct weer vrolijk. Voordat we bij Opa en Oma naar binnen gingen, hebben we uitgelegd dat ze alleen een handje en kushandjes mochten geven. Dus geen knuffels, geen kusjes, niet optillen. Heel vervelend, maar het is echt nodig voor de hechting. Het huis vonden ze meteen geweldig. Er kwamen een paar grote vrachtschepen langs varen. Ze vonden het schitterend. Vol trots riepen ze “Boot, groot”. Na een uurtje zijn we weer naar huis gegaan. Toen we de auto parkeerden kwamen Jos en Eva, buurkinderen van een paar huizen verderop aanlopen. Jos had de Amarillesbol die we besteld hadden. Ze hadden het weblog ook gevolgd en waren reuze benieuwd hoe Mirka en Janik in het echt waren. We lieten Mirka en Janik zichzelf voorstellen. Mirka werd direct formeel:”Ik ben Miroslava”. We moesten lachen, nee joh, je bent Mirka. Janik was terughoudender. Die wilde in eerste instantie geen handje geven. Maar toen Patrick hem had opgetild was hij niet meer verlegen en wilde hij toch wel vertellen wie hij was. Binnen trok Mirka Eva meteen mee naar de bijkeuken waar de schildpadden zitten. En voor we het wisten stonden ze in hun slaapkamer. Trots lieten ze hun bedden zien. Rianne ging uitleggen wie Jos en Eva waren. Dat ze vier huizen verderop wonen. Het kwartje viel niet, er zat dus niets anders in dan de schoenen weer aan te trekken om te laten zien wat we bedoelden. Saskia deed de deur open en Janik en Mirka (weer officieel) stelden zich keurig voor. Ook Chris stelde zich voor. Janik was zichtbaar onder de indruk. “Whooeeee”, zei hij. Ook Jos en Eva wilden uiteraard hun slaapkamer laten zien. Er stonden heel veel knuffels en spullen waarvan ze de Nederlandse naam kenden, dus ze konden mooi laten zien dat ze al goed Hollandski spraken. Eva had goed onthouden dat ze allebei van K3 hielden dus snel de muziek aan en dansen en zingen. Ook nu moest Janik even op gang worden geholpen. Na een minuut of 10 hebben we gezegd dat we naar huis gingen. Mirka had andere plannen, die wou blijven, gaan jullie maar naar huis. Helaas meid, dat gaat nog niet. Een andere keer mag je blijven spelen. Dus op naar huis. Eten en daarna lekker slapen. Ook nu weer ging het hele ritueel zonder problemen. Dus we hebben weer heerlijk door kunnen slapen en werden pas om 7.15 uur wakker door het eerste gepraat.

Dinsdag 7 december. In Slowakije wordt Sinterklaas op 6 december gevierd. Omdat we toch nog wel wat wilden doen en ze toch niet echt het besef hebben van welke dag het is hebben we de cadeautjes die we van Jan en Froukje hebben gehad in hun schoen gestopt. Ze reageerden heel opgewonden. Mirka wist te vertellen dat ze vannacht inderdaad wat gehoord had, dus dat moest Miculas geweest zijn. Het cadeau wat Mirka had gehad viel direct in de smaak. Een soort Spirograaf. Janik had een mooie vrachtwagen met oplegger voor auto's gekregen. Hij was in eerste instantie meer geïnteresseerd in het cadeau van Mirka, maar ging uiteindelijk toch ook met de auto's spelen. Nadat ze aangekleed waren zijn we naar het Gemeentehuis gegaan. Ondanks dat we nog niet alle officiële, vertaalde papieren hebben, moeten we ze wel al inschrijven. We kregen een grote vragenlijst, maar konden nog niet alles invullen. Desondanks zijn ze nu wel ingeschreven, twee dagen later ontvingen we al een bevestiging met hun BSN nummers. Iedere dag rent Mirka naar de brievenbus als de postbode is langsgeweest. Nu kwam ze dolenthousiast aanlopen dat er een brief voor haar was. Het bleek inderdaad de bevestiging van de gemeente te zijn. We zijn 's-middags naar Tuinland geweest waar de kinderen heerlijk konden spelen en papa en mama wat kerstinkopen konden doen. Ze noemden het zelf de Optima. Omdat we vonden dat we ze wel een keertje mochten verwennen, mochten ze een gebakje uitkiezen. Het werd een grote Moorkop. Het was wat gehannes met opeten, maar het smaakte ze heerlijk. Mirka had in het speelgedeelte “kennisgemaakt” met een klein kindje. Die kwamen we bij de kassa ook weer tegen. Ze begon tegen ons te vertellen dat ze met haar gespeeld had en zei ook wat woordjes tegen de moeder. Heel goed Mirka!

Woensdag 8 december. Patrick had de afgelopen dagen al wat korte momenten gewerkt, maar hij moest nu toch wel wat meer zaken afhandelen. Dus Rianne is met Janik en Mirka eerst naar Oma gegaan om daarna te gaan winkelen. Het is altijd prettig om een extra paar oplettende ogen bij je te hebben. Het ging werkelijk heel goed. Ze hebben veel kleren gepast en leuke dingen gekocht. Helaas niet de jurk waar Mirka op gehoopt had, maar wel heel veel andere mooie dingen. Uiteraard waren er wel wat streken van Janik die in de lijn van zijn leeftijdsgenoten liggen, zoals het openen van een gordijn van de paskamer waar een oudere dame in stond. Oeps! We hebben na het eten nog even kort kennis gemaakt bij onze buren. Er werden weer keurig handjes gegeven en Mirka complimenteerde hen met het mooie huis. Mirka en Janik kregen (via ons) een prachtig kado. Annemarie en Rene, het piraten puzzelboek is een schot in de roos. Janik kijkt er graag in en heeft de puzzels al meerdere keren gemaakt. Stukje bij beetje ontdekken we waar hij van houdt.

Donderdag 9 december. Rianne is met Mirka en Janik naar haar Kameradski Irma gegaan, terwijl Patrick thuis weer wat kon werken. Janik protesteerde eerst nog wel even, niet omdat hij niet naar Irma wilde, maar hij wilde persé met de auto. Nee jongen, we gaan lekker lopen. Het is mooi weer en dicht bij. Ze hebben veel plezier gehad bij Irma. Guusje, de hond, heeft ze lekker bezig gehouden. Zeker Mirka kon het niet laten om hem iedere keer weer aan te halen en met hem te spelen. Tegen lunchtijd waren ze weer terug. Rianne is in de middag met Mirka nog even de stad in gegaan om nog even voor wat kleding te kijken. Ook moesten de schoenen van Janik geruild worden omdat die te groot waren. Janik is bij Patrick gebleven. Patrick moest nog wel wat werken, maar dat was geen probleem. Janik was de ski dvd van La Norma aan het kijken, terwijl Patrick ondertussen wat mails aan het wegwerken was. Mirka deed het ondertussen heel erg goed in de stad. Ze vond het wel leuk, alleen met Mama op stap. Ze wilde alleen wel even iets bij Janik rechtzetten. Die had namelijk meteen maar gezegd dat de auto van Papa voor Janik en Papa was en die van Mama van Mirka en Mama. Echt niet, de auto van Papa is voor de familie Cicuttini! Bij de Hema hebben ze een koks verkleedset gekocht voor Janik en een kookset voor Mirka. Ze trekken het iedere dag aan als we gaan koken en willen het aanhouden tijdens het eten.

Vrijdag 10 december. Een rustig dagje thuis. Patrick wat werken, de kinderen binnen aan het spelen. Het blijft nog steeds wel lastig om te ontdekken wat ze werkelijk leuk vinden. Maar feitelijk is dat niet zo gek. Het weer nodigt nog niet echt uit om buiten te gaan spelen. Het poppenhuis waar Rianne vroeger mee heeft gespeeld en die door haar Opa Zandbergen is gemaakt, hebben we naar beneden gehaald. Die viel in ieder geval in de smaak. Rond een uur of half drie zijn we met Opa en Oma naar Tuinland gegaan. Mirka speelde het “verdrietige” meisje die achter in de kofferbak moest zitten. In het echt vond ze het maar wat interessant dat ze daar mocht zitten en dat Opa en Oma bij haar in de auto zat. Uiteraard herkenden ze Tuinland direct. We moesten meteen bij de vissen kijken. Het kerstgedeelte met de verlichte huisjes vonden ze ook heel leuk, maar daarna moesten we toch van ze opschieten want ze wilden spelen. Opa en Oma zijn nog mee naar huis gegaan. Rianne had namelijk een heerlijke taart van haar werk gekregen (met welkom thuis en gefeliciteerd erop geschreven. Onwijs bedankt hiervoor!) Voordat we de taart gingen opeten wilden Mirka en Janik hun koks-/ kookkleding aan. De taart smaakte heerlijk.

Zaterdag 11 december. Ook nu zijn we de ochtend rustig begonnen. Ontbijten, wat spelen, wassen en aankleden. Pas om half twaalf gingen we de auto in om de kerstboom te kopen. Die hebben met z'n allen versierd. Papa eerst de lichtjes doen. Daarna de ballen en slingers. De eerste de beste bal die Janik ophing ging kapot. Misschien niet verstandig om hem al te laten helpen hiermee, we hebben namelijk geen onbreekbare ballen. Hij was daar eerst een beetje boos over, maar toen we uitlegden dat hij met de slingers mocht helpen en de piek erop mocht zetten, was het goed. Hij ging bij Papa op de schouders en kon zo precies bij het hoogste puntje van de boom. Mirka was met Mama bezig met het ophangen van de ballen. Eerst deed ze die precies op een plek waar al een bal hing. Maar op een gegeven moment had ze door dat de ballen goed verdeeld moesten worden, dus de boom zag er al heel snel mooi uit.

Zondag 12 december. 's Middags hebben we in Ballorig in Hattem afgesproken met familie en vrienden. Hier kunnen de kinderen zich helemaal uitleven en hebben wij de mogelijkheid om iedereen weer eens even te zien. Het was helemaal super om iedereen weer eens gezien te hebben. De kinderen hebben zich enorm vermaakt op de trampolines, springkussens en karretjes. Je kan merken dat er voor de kinderen nauwelijks een taalbarriere is, als ze maar lekker kunnen spelen. Er is heerlijk gesprongen en gerend. Iedereen was bezweet er zijn heel wat kannen limonade doorheen gegaan. Vanaf 13.00 uur waren we er en om ongeveer half zes zijn we weg gegaan. Daarna zijn we met Opa en Oma en Rik, Judith en de kinderen naar de Wok Inn gegaan. Tijdens de rit ernaar toe vielen ze een beetje in slaap. Geen wonder, ze hebben zoveel indrukken gehad de afgelopen weken en het was natuurlijk heel vermoeiend, dat spelen. In het restaurant ging het voortreffelijk. Ze hebben heerlijk gegeten en goed geluisterd. Mirka heeft Boter, kaas en eieren gespeeld met Rik en Jorian. Ze moest het spelletje nog wel meer door krijgen. Janik vond het apparaat van de Slush Puppy heel interessant. Tegen half negen waren we thuis en gingen de kinderen in bed. Het kleine kerstboompje moest natuurlijk wel eerst op de kamer neergezet worden. Snel even een liedje gezongen en daarna lekker slapen. Ze waren zo vertrokken naar dromenland. Morgen maar even een rustig dagje thuis om een beetje bij te komen. Dinsdag gaan we langs de huisarts om kennis te maken en een verwijzing te krijgen voor de adoptiescreening. Dat scheelt weer € 600,00 per kind.

Dit was dus de eerste week met de kinderen in Nederland. We kunnen niet anders zeggen dan dat het heel erg goed gaat. Je merkt dat ze allebei, maar met name Janik, erg ontspannen zijn geworden. Het huis wordt echt al als eigen beschouwd. Er wordt niet overdreven vaak meer aan lichtknopjes gezeten en ze komen bijvoorbeeld vanuit hunzelf niet op onze slaapkamer. Ze gaan goed mee in het ritme wat wij aanhouden zonder dat we het gevoel hebben dat ze dat doen om ons te pleasen. Op een dag dat we met anderen zijn, zijn de kinderen niet angstig, maar ook niet erg “plakkerig” naar ons of de anderen. We hebben ze uitgelegd dat ze bij ons kunnen knuffelen, een aai en kus kunnen krijgen/geven en door ons opgetild mogen worden. Dit lijkt als vanzelf te gaan. Onderling praten de kinderen uiteraard nog veel Slowaaks, maar soms komen daar ook losse Nederlandse woordjes tussendoor. Dat zal straks alleen maar meer gaan worden. Kortom, we zijn heel, heel, heel erg tevreden!
De eerste week thuis

6 december, P&R
We zijn lekker thuis!
Patrick had de wekker van z'n telefoon op 6 uur ingesteld maar was vergeten 'em aan te zetten. Hij werd om 6.40 uur wakker. De kinderen bleken nog te slapen! Nou ja, we hadden geen zin in stress, dus ze rustig wakker gemaakt en daarna een broodje gegeten. Even douchen en de laatste (vele) spullen ingeladen. Om tien voor negen reden we weg. We reden de stad uit, dus riepen “daaaaaag, Košice!”. De eerste 2 uur waren werkelijk schitterend. Het was mooi weer en het landschap was een prachtig wit schilderij. Zeker toen we langs de hoge Tatra reden. Op een gegeven moment kregen we wel wat mist, maar dat was gelukkig maar van korte duur. Het autorijden ging voor de kinderen ook heel goed. Het eerste uur dachten we dat het wel eens een heel lange reis kon worden, omdat ze om de paar minuten vroegen of dit al Hollandski was. En ook werd er bij ieder stadje gevraagd of dit Košice was. Je kan merken dat ze nog maar weinig gewend zijn. De eerste uren hebben ze met name naar buiten zitten kijken. Mama Se werd regelmatig gevraagd, maar we hebben gezegd dat ze die op hun eigen DVD spelertjes konden luisteren. Dus we hebben heerlijk onze eigen muziek opgezet en er werd zelfs gevraagd om bepaalde nummers nog een keer te horen. Mariah Carey met “All I want for Christmas” viel heel erg in de smaak, tot genoegen van Rianne. Op een gegeven moment hebben ze toch maar de dvd spelers gepakt. De reis verliep zoals gezegd erg voorspoedig. De kinderen keken wel even raar op toen mama ging rijden. Dat waren ze niet gewend omdat papa tot nu toe alleen achter het stuur heeft gezeten. We hebben aardig wat uren door kunnen rijden. Om 15.30 uur kwamen we bij de grens van Tjechië. Dus Daaaaaag Slowakia! Het werd enthousiast meegeroepen, maar we hadden niet echt het idee dat ze echt begrepen wat het inhield. De wegen in Tjechië waren ook goed berijdbaar, dus toen we om half zes even gingen eten waren we al in de buurt van Praag. We hadden al een beetje zitten rekenen en waren er al snel over uit dat we nog een paar uur zouden doorrijden om dan een hotel te pakken. Zo konden we mooi op zondag in plaats van maandag aankomen. Een mooie meevaller. Om 20.20 uur bereikten we de Duitse grens. We zijn nog anderhalf uur doorgereden, tot Halle, waar we een hotel hebben gevonden. Wel grappig, aangezien het kantoor van Kind en Toekomst ook in Halle is, maar dan uiteraard in Nederland. Helaas was er geen vier-persoons kamer, dus we hebben twee aparte kamers genomen. Rianne met Mirka, Patrick met Janik. Ook nu kon je weer merken dat ze alles bijzonder vonden. Overal moest aangezeten worden. Om kwart voor elf zijn we gaan slapen. De volgende ochtend werd Patrick weer als eerste wakker. Het was tien over zeven. De rest sliep nog als een roos. Toch de hele boel maar wakker gemaakt, we willen tenslotte vandaag thuis aankomen. Douchen, ontbijten, in de auto. Om 8.50 uur reden we weg. Het begon goed, maar na een uurtje werd het minder. Waarschuwingen dat we 60 km per uur moesten rijden. IJzel! Dat duurde een uur, daarna weer een stuk lekker doorgereden. Tot aan Hannover. Daar was het hevig aan het sneeuwen en moesten we weer het gas terugnemen. Met 60 km per uur voorbij Barsinghausen. De collega's van Patrick zullen “blij” zijn met al die sneeuw. Om 12.30 uur zijn we even wat gaan eten bij de Burger King. Welk kind doe je nou geen plezier met een hamburger? Nou, die van ons dus. Bij de eerste hap trokken ze allebij een vies gezicht. De patat ging er wel in en uiteraard was het speeltje helemaal top. We maakten ons op voor het laatste gedeelte. Om 14.06 uur reden we de grens over. We zijn in Hollandski, HOERA!! Ook nu weer waren ze enthousiast, hoewel Mirka nog wel een tijdje gevraagd had of dit ook Hollandski was. Janik was kennelijk helemaal tevreden, want voor Deventer was hij in slaap gevallen en we hebben hem wakker moeten maken toe we de N50 op draaiden richting Kampen. Mirka heeft ondertussen heel veel schapen en paarden gezien en vertelde dat vol trots. Om kwart over drie reden we de wijk in. Het eerste speeltuintje wat ze zagen viel meteen in de smaak. Toen we de straat in reden, viel ons huis direct op. Allemaal ballonnen en slingers. Ze vonden het prachtig. De auto geparkeerd, snel de schoenen aan om naar binnen te gaan. Papa en mama waren diep onder de indruk van de gezellige thuiskomt. Er stonden allemaal verse bloemen, de verwarming was aangezet, op het aanrecht stonden versgebakken muffins klaar en er lagen meerdere handgeschreven kaarten van de familie en onze goede buren. Tjonge, wat een fantastische thuiskomt hebben jullie er van gemaakt. Ontzettend bedankt hiervoor! De kinderen waren opmerkelijk rustig. Wellicht dat de fotoboekjes hier heel erg bij hebben geholpen. Rianne had foto's gemaakt van het huis zoals we nu aan zijn komen rijden en hoe ze daarna binnen komen. De hal, woonkamer, trap en dan hun slaapkamer. Daar werd echt enorm blij op gereageerd. Móóóóóói! De twee knuffels die Opa en Oma hadden meegenomen uit Berlijn werden direct omarmd, de geverfde doosjes van Laura en Dani werden opengemaakt en de kadootjes van de Fryske húshâlding werden zeer enthousiast ontvangen. Ze konden niet geloven dat dit allemaal voor hun was. Ook hiervoor ontzettend bedankt!! Ze waren heel trots op hun kamer. Dat de foto's erg hadden geholpen bij het wennen aan het huis bleek toen we naar de zolder gingen. Die hebben we in tweeën opgedeeld nadat we de boekjes hadden gemaakt. Mirka wilde de grote zolder kamer zien, het kostte wat moeite om duidelijk te maken dat die dus ondertussen was opgedeeld. Na een tijdje hebben we opa en oma even gevraagd om langs te komen voor een korte kennismaking. Hierbij valt direct op dat de hechtingsregels van groot belang zijn. Janik viel oma direct in de armen. Zelfs het kleinste beetje aandacht werkt als een magneet op onze kinderen. Wij moeten hier alert op zijn. We hebben net nog even gebeld met Kind en Toekomst om door te geven dat we veilig thuis zijn gekomen en zij gaven het advies de kinderen van andere mensen af te halen en uit te leggen dat er alleen met papa en mama geknuffeld mag worden. Ook toen Rik en Judith even langskwamen met de kinderen kropen onze kinderen bijna in Marissa. Marissa heeft heel goed gereageerd en alles proberen af te houden. Na een half uurtje is de familie weer vertrokken en we zullen het de eerste tijd rustiger aan gaan doen. Het was wel erg leuk om te zien dat de kinderen direct samen gingen spelen. Er werd een puzzel gemaakt en ze waren leuk samen bezig. Mirka wilde direct met de kinderen naar haar slaapkamer gaan om te spelen maar dat hebben we (nog) niet toegelaten. We hebben de familie uitgezwaaid en zijn met z'n vieren een boterham gaan eten en daarna hebben we Janik naar bed gebracht. Mirka mocht nog even opblijven en had de dvd van een ski-vakantie gevonden en deze wilde ze bekijken. Ze vond het prachtig en herkende direct familieleden. Ook het familie memory doet wonderen. Ze zat op een groot kussen voor ons. Ze vond het prachtig en straalde helemaal. Op een gegeven moment kroop ze tussen ons op de bank. We vroegen haar of ze gelukkig was en ze knikte heftig: “Ja”. “Alles komt goed”, gaf ze aan. Inderdaad lieverd, alles komt goed! Vanochtend hoorde Rianne ze rond 6:15 uur maar bleef in bed liggen luisteren wat ze deden. Ze hoorde wat gestommel maar kon toch een half uur blijven liggen. Laat ze maar even de kamer ontdekken. Gisteravond heeft Rianne namelijk nog al het speelgoed in de bedlades opgeborgen zodat ze vanochtend wat te ontdekken habben. Toen we polshoogte gingen nemen zagen we een boze Mirka die aangaf dat Janik haar wakker had gemaakt door met de lichtknopjes te blijven spelen. Ook de Pink Panther mist nu zijn staart waardoor hij niet meer kan staan. Tja, jammer papa en mama hadden jullie deze maar niet bij ze op de slaapkamer moeten zetten. Tijdens het ontbijt vroeg Mirka aan Janik de hagelslag in het Slowaaks. Hij keek haar aan en riep dat ze dat in het Nederlands moest vragen. Wij moesten glimlachten en riepen enthousiast: “Goed zo, Janik”. Na het ontbijt wilde Mirka opnieuw de dvd van de ski-vakantie zien en ze vertelde vol trots aan Janik wat er te zien zou zijn. Jorian en Marissa als baby!!! Toen Janik Jorian met de duim in de mond zag riep hij: “Baby, baby”. Ze zijn bijna de hele ochtend rustig aan het spelen en dat voor de eerste dag in Náš Dom (ons huis) !!!!
De eerste reisdag naar Nederland.
De tweede reisdag

3 december, P&R
Rechtbank
Yes, yes,yes, we mogen het land verlaten!! Vanmorgen waren we allemaal een beetje gespannen. Logisch natuurlijk, aangezien je het maar nooit weet met de autoriteiten... Om kwart voor acht zaten we in de auto op weg naar Michalovce. De weg ernaar toe was goed begaanbaar en we hebben mooie, schilderachtige taferelen gezien van ondergesneeuwde en met rijp bedekte bomen en struiken. Een uurtje later kwamen we in het stadje aan. Het weer was niet al te best, het begon een beetje te regenen. Snel de auto geparkeerd en naar het hotel Jalta gegaan waar we met onze advocaat en Jarmilla hadden afgesproken. Ze bleken een beetje verlaat. Om half tien arriveerden ze en hebben we de procedure doorgesproken. Een stukje lopen naar de rechtszaal, waar om 10.00 uur de zitting zou moeten beginnen. Het liep allemaal uit, er was nog een zaak voor ons. Ironisch genoeg ging die over de toewijzing van de kinderen na een scheiding. Bij de zitting was ook de wettelijk voogd van de kinderen aanwezig. Mirka en Janik hadden haar nog nooit ontmoet, maar het bleek een hele aardige dame te zijn die zeer open en vriendelijk met de kinderen heeft gepraat. Achteraf hoorden we dat er door beiden alleen maar met superlatieven over ons is gesproken, dus dat is heel fijn om te horen. Om kwart voor elf mochten we de zaal in. Het was een niet al te grote kamer waar alles kraakte en piepte. De rechter was een hele aardige dame. Voor een groot deel werden er allerlei formaliteiten besproken, die door Jarmilla niet vertaald werden. We hadden wat kleurpotloden en papier meegenomen, dus Mirka was een beetje aan het tekenen. Janik wilde al snel wat gaan rondlopen, maar dat was niet de bedoeling, dus Patrick heeft hem op schoot genomen, hij heeft heel lang rustig gezeten, af en toe wel gapend omdat het voor hem natuurlijk erg saai was. Rianne besloot om als eerste te reageren op wat vragen die de rechter had. Het kwam in het kort neer op hoe we de fases hebben ervaren van de eerste ontmoeting tot aan nu, of de kinderen overeen kwamen met ons verwachtingspatroon (en het dossier en de DVD), en of ze de kinderen wilde adopteren. Later werd ook nog gevraagd hoe we in Nederland zouden zorgen dat de kinderen zo snel mogelijk Nederlands zouden gaan spreken en hoe we de opvoeding zouden regelen aangezien we allebei werken. Patrick kreeg eigenlijk alleen maar de vraag over de fases van de interactie met de kinderen in Slowakije, of er veranderingen waren in onze persoonlijke en financiële situatie (t.o.v. wat in ons dossierstaat) en of hij de kinderen wilde adopteren. De antwoorden hoefden niet erg uitgebreid te zijn, dus na ongeveer 30 minuten waren wij klaar en werden er nog wat vragen aan de wettelijk voogd en de advocaat gesteld (ook weer formaliteiten). Om ongeveer tien over half twaalf werd ons gevraagd om te gaan staan en bleek dat de rechter meteen uitspraak ging doen. En die was dus dat we voor ongeveer een jaar wettelijk voogd zijn van de kinderen en ze mee naar Nederland mogen nemen. Er rolde een traan over Riannes wang. De rechter bleek ook nog gezegd te hebben dat ze vond dat wij krachtige mensen waren en dat we het traject goed waren doorgekomen. Nou mevrouw de rechter, ontzettend bedankt voor dit compliment! Ze riep daarna de kinderen nog even naar voren want ze wilde even een “taaltestje” doen. Ze waren echt vol verbazing over hoeveel woorden ze allebei al wisten. Aan het eind hebben we nog gevraagd of we een foto mochten maken van haar. Ze vond dat geen probleem. We gingen met z'n vieren bij haar staan en de advocaat nam de foto. Rianne riep spontaan: “Familie” en Janik en Mirka vulden direct luid aan: “CICUTTINI!!!”. Iedereen moest hard lachen. Het bleek dat alle papieren al voorbereid waren, dus we moesten buiten de zaal even een kwartiertje wachten. We waren verbaasd, aangezien gezegd was dat dat een paar uur zou duren. Op de gang aangekomen heeft Rianne Mirka en Janik een “gouden” medaille omgehangen (dit is wel een idee van eigen bodem). Jarmilla en Rianne vielen elkaar huilend in de armen. Alle spanning van de afgelopen weken kwam er even uit. We kregen allemaal een lieve kaart met handgeschreven tekst en de kinderen werden verwend met chocolade voor onder de kerstboom en een koekjestrommel voor onderweg. We zijn hierdoor helemaal vergeten Jarmilla haar pantoffels terug te geven die nog in ons appartement stonden en een foto te nemen van onze advocaat. Hij heeft ook erg goed werk gedaan voor ons!! Tja, dan moeten we dat volgend jaar maar goedmaken als we terug mogen voor de tweede rechtszaak. Het wachten bleek zelfs nog meer mee te vallen, want na vijf minuten hadden we de papieren al gekregen. Daarna moesten we afscheid nemen en we beloofden de kinderen om pizza te gaan eten. Ze waren helemaal door het dolle heen. Buiten aangekomen regende het hard. Ja lieverds, kunnen jullie een beetje wennen aan het Hollandse weer. In de auto hebben we een sms gestuurd aan onze familie en vrienden om te laten weten dat het goed was gegaan en even gebeld met opa en oma. De kinderen begonnen direct weer toen ze oma's stem hoorden: “familie Cicuttini!”. Oma milý (lief), papa milý mama milý. Familie Cicuttini milý! Ze begonnen spontaan: “slaap kindje slaap” te zingen”. Gelukkig hebben we vanaf morgen alle tijd in de auto om meer liedjes te leren dan alleen “slaap kindje slaap” en “Mama Sé”. Toen opa aan de lijn kwam werd het hele verhaal herhaald en was opa natuurlijk milý! Al snel kregen we sms-jes terug!! Ontzettend bedankt hiervoor. Bijna iedereen heeft in z'n sms opgenomen dat we voorzichtig terug moeten rijden dus dat advies is in tigvoud overgekomen en ter harte genomen. Bedankt, lieve allemaal! In Optima heerlijk pizza gegeten, even gespeeld en een nekkussen voor Janik gekocht voor in de auto. In het appartement zijn we verder gegaan met pakken. Patrick heeft het meeste al in de auto gezet en kwam met het positieve bericht terug dat er ook nog ruimte is voor de kinderen. We hopen a.s. maandag thuis te komen en willen dit moment ook even gebruiken om iedereen te vragen de brief over hechting nog een keertje goed door te nemen. Het lijkt wellicht allemaal een beetje spastisch en overdreven maar het is echt noodzakelijk. De eerste drie maanden willen wij jullie vragen niets direct aan de kinderen te geven (eten, drinken, kadootjes) maar dit altijd via ons te doen. We willen jullie ook vragen om lichamelijk contact te vermijden de eerste tijd (geen aai over de bol, op schoot nemen, knuffelen etc). Sorry, sorry, sorry, sorry! We willen onze kinderen de tijd en ruimte geven om eerst aan ons als ouders te wennen. Ze hebben geen gezinssituatie gekend en zijn gevoelig voor aandacht, liefde en verzorging. Daarom is het van groot belang dat alleen wij deze als ouders aan ze geven. We zullen ze wel vragen jullie een handje te geven om kennis te maken of gedag te zeggen. Als de tijd rijp is voor meer contact met jullie dan zullen wij dat aangeven. Het klinkt allemaal erg streng maar als je vragen of opmerkingen hierover hebt schroom niet om naar ons toe te komen. Alvast bedankt voor jullie begrip.
Rechtszaak en laatste keer Optima

2 december, P&R
Afscheid tehuis
Vanochtend vroeg op om op tijd Jarmilla op te halen. We hadden nog eerder moeten opstaan want de auto bleek onder een dikke ijslaag te zitten. We hadden Jarmilla voor vandaag uitgenodigd omdat we ook afscheid van haar wilden nemen. Tot onze blijde verrassing blijkt ze morgen ook onze tolk te zijn. Dit was oorspronkelijk niet het plan maar de Nederlands sprekende tolk is vanwege familieomstandigheden verhinderd. De kinderen waren opgewonden om naar het tehuis te gaan. We kwamen ruim op tijd aan en zijn vrijwel direct begonnen met het uitdelen van onze kadootjes. Het ging allemaal een beetje snel. Wij, en ook Jarmilla, hadden het idee dat het niet echt uit kwam maar desondanks hebben de kinderen het goed gevonden. We hebben nog foto's gemaakt en gefilmd. Dit zetten we niet op deze site omwille van de privacy van de andere kinderen. Papa en mama vonden het ook erg prettig om de leeftijdgenootjes te zien waar Mirka graag afscheid van wilde nemen. De meisjes gaven elkaar een dikke knuffel en dat was prachtig maar ook schrijnend om te zien want wat brengt de toekomst voor deze kinderen....? Deze kinderen zijn niet meer superjong en hun kans om geadopteerd te worden neemt met de dag af. Wij hopen dat er voor hun ook een liefdevolle toekomst in het verschiet ligt. Alle pepernoten kadootjes zijn uitgedeeld, niet alleen aan de kinderen maar ook aan de schoonmaaksters, verzorgers en keukenmedewerkers. De keukenmedewerkers vonden het blijkbaar zo leuk dat ze later spontaan een zak snoep voor zowel Janik als Mirka kwamen brengen. Tevens kregen ze nog een leuke pluche knuffel van het tehuis. We hebben nog een aantal foto's gemaakt van onze kinderen met de directeur en de maatschappelijk werkster. De maatschappelijk werkster is ook echt een schat. Ze gaf aan dat het altijd lastig is om afscheid van kinderen te moeten nemen maar dat het haar steunt dat ze weet dat de kinderen nu wel een toekomst krijgen. We hebben afgesproken dat we over een jaar weer langskomen als de tweede rechtszaak zal plaatsvinden. Daarna hebben we Jarmilla uitgenodigd voor de lunch in haar woonplaats zodat ze niet meer met de trein hoefde te reizen. Tijdens het eten hebben we kadootjes aan haar geven en tot onze verrassing had ze ook kadootjes voor ons. Wat is het toch een schat. We hebben er nog een kaartje bijgedaan en geschreven dat we niet met Niels en Natasja zullen vechten omdat wij vinden dat oma's meerdere adoptieouders en kinderen kunnen adopteren ;-). Mochten Niels en Natas er toch op tegen zijn dan heeft Janik nog een suggestie. Hij wilde iets aan Jarmilla vragen en noemde haar spontaan: “Tante”. Ook goed Janik! Thuis aangekomen zijn we de koffers alvast gaan inpakken. Morgenochtend om 10:00 uur vindt de rechtszitting plaats en hopelijk doet de rechter tussen 14:00 uur en 15:00 uur uitspraak! Daarna moeten we nog ruim een uur terugrijden naar onze accomodatie. Dus hoe meer we nu klaar hebben, hoe eerder we morgen naar bed kunnen om de volgende ochtend vroeg af te reizen naar Kampen. Als jullie nu zorgen dat de wegen goed sneeuw vrij zijn...........

Afscheid tehuis
1 december, P&R
Cadeautjes maken, dag 2
Door stemmen van de kinderen op de achtergrond werden we vannacht wakker. Door het raam konden we al zien dat het nog niet ochtend was (rond een uur of zes is het hier licht), dus de telefoon erbij gepakt om te kijken hoe laat het was: 3.00 uur!! Patrick ging het bed uit en liep de gang op. Het licht brandde, die hadden we toch echt uit gedaan. Mirka stond in de gang te wachten op Janik die aan het plassen was. Patrick liet haar zien hoe laat het was en zei dat het vééééééél te vroeg was. Hij ging naar hun kamer en Janik bleek zijn dekbed en kussen naar de bank verhuisd te hebben. Hierdoor zat hij heel dicht bij Mirka. Patrick heeft alles weer terug op gelegd en Janik stapte zonder wat te zeggen weer in bed. Ook Mirka ging direct haar bed in. Wellicht dat ze niet verwacht hadden dat het zó vroeg was. Ook Patrick ging weer slapen, het huis was weer vredig. Pas om half acht hoorden we ze weer praten. Geen idee of ze net wakker waren of dat ze heel stil geweest zijn. Na het ontbijt zijn we verder gegaan met de cadeautjes voor het tehuis. Gelukkig dat we er al begonnen waren, want Jarmilla belde dat het schoolprogramma van de kinderen verschoven was naar de middag, waardoor wij dus al om 10.00 uur in het tehuis moeten zijn. Aangezien de weg ernaar toe door de sneeuw wat minder begaanbaar zou zijn, moeten we Jarmilla om 8.30 uur oppikken. Janik had weer zin gemaakt om wat te kleuren en heeft een aantal schilderijtjes waarop Patrick een afbeelding had getekend, keurig in zitten kleuren. We hebben nog een kaart geschreven voor bij het kado van Jarmilla. Daarna hebben we rustig muziek zitten luisteren en foto's bekeken. Wat een zalig moment. Janik bij Patrick op schoot en Mirka bij Rianne. We konden aan ze zien dat ze er zichtbaar van genoten. Zachtjes heen en weer wiegen, lekkere muziek aan en de sfeer totaal ontspannen. Na de lunch zijn we nog naar de Tesco gelopen om onderbroeken voor Mirka te kopen. Wat was het buiten koud!! In de Tesco aangekomen mocht ze ook een kadootje uitkiezen omdat ze (allang) 10 stickers heeft. Toen we dit vertelden tussendemiddag begon Janik te huilen en we hebben hem proberen te motiveren voor het stickers sparen. Hij kon er vandaag 2 verdienen als hij niet op de stoel komt tot het einde van de dag. Donderdag en vrijdag nog 1 en dan heeft ook hij er ook 10. Helaas heeft hij het niet gehaald maar een tijdje probeerde hij het echt. Mirka koos een barbie. Terwijl ze er al één heeft gekregen vorige week, deze zat namelijk in de kadodoos die we vanuit Kampen hadden mee gekregen. Ze heeft de hele weg terug de tas met de barbie erin gedragen. In de middag hebben we pepernoten kadootjes gemaakt voor de kinderen in het tehuis (weer een gejat idee. Dit keer van de Bosjes! Wij hebben alleen wel direct plastic bekers gebruikt ;-)) Mirka was er erg druk mee, papa en mama trouwens ook. Janik stond erbij en keek ernaar. We zijn helemaal klaar voor het afscheid van morgen. De kinderen roepen al de hele week: “Donderdag, daaaaaaag allemaal!!”
Cadeautjes maken

30 november, P&R
Cadeautjes maken
Wat worden we verwend vandaag. Ondanks dat de kids gisteren voor het eerst bij ons ook 's middags naar bed zijn gegaan, zijn ze vanochtend toch tot 7.15 uur stil geweest. Janik heeft Mirka niet wakker gemaakt (we hadden hem gewaarschuwd dat als hij dat zou doen, hij vandaag ook weer 's middags moest gaan slapen) en ze zijn allebei rustig op bed blijven liggen. Toen Patrick om half acht naar ze toe ging, zeiden ze allebei direct dat ze lekker geslapen hadden. Dus naar beneden, thee maken en een appel eten. Ook daar vroegen ze om, dus dat laten we lekker toe. Tijdens het eten uitgelegd dat we leuke cadeautjes gaan maken voor de medewerkers van het tehuis. Leuke doosjes die ze moesten beschilderen en waarin ze een mooie arband konden doen. De doosjes zijn een ideetje van Corina. Er liggen twee doosjes te wachten in Kampen op de bedden van onze kinderen, beschilderd door Dani en Laura. De armbanden hebben we zelf bedacht. Ook mochten ze wat canvas schilderijtjes schilderen (ja we weten het, ook dat is gejat) voor de directeur van het huis en voor Jarmilla. Plastic over de tafel heen gelegd en van vuilniszakken een mooi schort gemaakt. Ze vonden het prachtig! Allebei zijn ze enthousiast begonnen met het schilderen. Mirka probeerde het heel secuur, met haar tong tussen de lippen. Janik was wat meer van de lange halen, hij wilde eigenlijk ook de grootst mogelijke kwast gebruiken. Janik heeft het een klein uurtje volgehouden terwijl Mirka lekker doorging. Hoewel, je kon aan het eind, bij het schrijven van de kaartjes, wel merken dat ze eigenlijk geen zin meer had. Rianne zei dat ze morgen verder kon gaan, maar ze wilde het kennelijk afmaken. Het zijn uiteindelijk allemaal kleurrijke doosjes geworden. Na het schilderen hebben we de kinderen gewassen en is Patrick met ze naar de winkel gegaan om brood te halen, terwijl Rianne de boel aan kant is gaan maken en de zoveelste was heeft gedraaid. Het is vandaag heerlijk weer, net onder het vriespunt en een heerlijk zonnetje. Dus snel wat mooie kiekjes gemaakt. Bij terugkomst had Mama al soep gemaakt, dus we konden zo aanschuiven. Er werd dit keer niet gemopperd dat ze niet mee hebben kunnen helpen. Na het eten wat foto's bekeken en daarna weer een middagslaapje. Janik wilde wel slapen. Gelukkig heeft hij niet nagedacht over het feit dat hij nu toch naar bed gaat ondanks dat hij z'n zus vanmorgen niet heeft wakker gemaakt. Mirka wilde gewoon wat gaan rusten. We hebben haar de verschillende boeken met afbeeldingen en Nederlandse benamingen meegegeven. We proberen namelijk nu wel om ze zo veel mogelijk het Nederlands te promoten omdat ze vanaf volgende week echt niet meer weg komen met het Slowaaks. We hebben wel het idee dat ze zich daarvan steeds meer bewust zijn. Zelfs Janik begint wat meer z'n best te doen in plaats van steeds aan Mirka te vragen wat we bedoelen. Morgen proberen we ook het middagslaapje nog een keertje uit. Mirka heeft vanmiddag toch ook even geslapen en je kunt merken dat de kinderen ervan opknappen. Donderdag en vrijdag zal er niet veel van slapen tussendemiddag komen en vanaf zaterdag begint de lange reis naar Hollandski (hopen we). Dus een paar uitgerustte kinderen vinden wij niet verkeerd. Ze doen het prima! Vooral als je in ogenschouw neemt dat alles nieuw voor hen is. De lichtjes in de stad, een groot winkelcentrum, een papa en mama, andere regels dan ze zijn gewend en andere eetgewoontes. Zelfs de auto is nieuw voor ze. Tijdens één van de eerste dagen vertelde Janik aan Mirka dat hij de auto zo lekker warm en mooi vond. Zij reageerde toen: “Ja, inderdaad en misschien wordt deze straks ook wel van ons”. Met de taal gaat het steeds beter, dat bleek net nog. Rianne zegt vaak tegen Mirka: "Goed zo, meisje". We hadden ons al bedacht dat we dat nog even moesten uitleggen maar tot onze verbazing gebruikte ze deze aanmoeding net zelf voor mama die zat te tekenen. "Goed zo, meisje", kreeg ze van haar dochter te horen.
Cadeautjes voorbereiden voor het tehuis en brood halen voor de lunch

29 november, P&R
Paspoort
Om 6:55 uur hoorden we broer en zus praten. We konden horen dat Janik Mirka wakker maakte. We hoorden op een klaaglijke manier: “Jano, Jano”. Zij noemt hem soms Jano en hij haar Mira. Ze gebruiken deze namen vooral voor elkaar als ze willen dat de ander ophoudt met wat hij/zij aan het doen is. Na het eten snel even douchen, aankleden en dan op naar de politie. We hebben om 09:30 uur afgesproken met de directeur van het kindertehuis, de maatschappelijk werkster en de psychologe. Ze stonden ons al op te wachten. We moesten intekenen op een lijst en 10 minuten wachten. We hadden de tijd om even bij te kletsen met Dagmar, de maatschappelijk werkster. Zij kan namelijk een woordje Duits dus dat is erg prettig. We vertelden haar dat Janik een klacht had over ons en dat als hij wilde hij hierover met de psychologe mocht praten. Janik begreep het direct maar schudde “nee” met z'n hoofd en op zijn gezicht verscheen een beschamende grijns. Hij wilde niet praten. Hopelijk is dat hoofdstuk hiermee afgesloten. Ze waren wel erg timide in het politiebureau. Of dat komt door de politie of door de mensen van het kindertehuis weten we niet, het zal wel een combinatie zijn van beiden. Ze hebben zich voorbeeldig gedragen en ook het maken van de pasfoto ging goed. Ze staan er allebei leuk op. We zijn even het naastgelegen winkelcentrum doorgelopen en hebben we weer het e.e.a. aan kleren voor de kids gekocht. De kerstversieringen worden opgehangen en dat is een prachtig gezicht voor de kinderen. Ze zijn dat niet gewend en kijken hun ogen uit. Toch nog maar even naar Optima voor een lekkere cappuccino en een “hamburger” zoals de kinderen het noemen. Het is een focaccia met mozzarella, sla en tomaat en ze vinden dat heerlijk. We kregen een VIP kaart aangeboden, een soort vaste klantenkaart. We hebben toen maar even uitgelegd dat we nog maar 5 nachtjes hier zijn. De ober gaf aan dat hij het jammer vond dat hij ons als klant ging verliezen. Tja, wij ook voor wat betreft de cappuccino en de aardige bediening. Ze zijn een beetje verlegen omdat ze niet goed Engels kunnen maar 1 ober praat prima Engels en hij is altijd erg aardig. Daarna naar huis en allemaal even slapen. Na een beetje protesteren lieten de kinderen zich toch uitkleden. Ze zagen dat papa en mama ook de pyama aantrokken en alles bleef stil voor 2 uren. Alleen papa kon de slaap niet vatten en heeft met de laptop in bed liggen/zitten werken naast een slapende mama. Met dat getyp naast je val je snel in slaap (NOT). Uit bed gekomen hebben we lekker koffie/thee met cake gedronken en gegeten. Je kon toen al merken dat drie personen enorm waren opgeknapt (papa is altijd stabiel en lief). Het avondeten bevatte meloen met ham en opgewarmde macaroni van afgelopen zaterdag. Janik wilde eerst niet en moest van ons eerst proeven voordat hij het eten mag weigeren. Na het proeven van de ham wilde hij niet meer. Oke, dan maar verdelen onder de overgebleven hongerigen. Later bedacht hij zich en eiste zijn meloen en ham terug. Hij heeft toen heerlijk zitten smullen. Het paspoort toneelstukje van gisteren werd weer opgevoerd en iedereen lachte hartelijk. Ook toen mama Janik nadeed en iedereen daarna spontaan werd nagedaan. Mama schijnt overigens vaak “potverdrie” te zeggen en papa: “rustig, rustig!”, met de daarbij horende gebaren. Tja, kinderen laten je in de spiegel kijken, zegt men wel eens. Nog even via skype met Dani en Laura gekletst maar onze kids waren net wakker en een beetje teleurgesteld dat 'So you think you can dance' dan moest stoppen. Via internet zaten we een paar scenes terug te kijken en allebei zaten ze danig geinteresseerd te kijken. Ze noemen het geen dansers maar “acrobaat”. Dit was de eerste dag dat Janik een sticker heeft verdiend en Mirka helaas niet. We weten niet waar Janik blijer om was: dat hij een sticker kreeg of dat zijn zus op de stoel heeft gezeten........
29 nov.2010

28 november, P&R
Oh, oh, Politie!

Tot onze verbazing hoorden we de kinderen vanochtend pas om 07:15 uur!!!!!Daarna bleven ze zelfs nog een half uur rustig op hun kamer spelen. Onze regels worden langzamerhand steeds duidelijker. Dit bleek ook weer tijdens het ontbijt. Janik mocht tijdens het ontbijt weer even zijn bed in. Wij wilden hem op de stoel zetten maar meneer ging even helemaal uit z'n dak en eindigde ondanks een waarschuwing in bed. Mirka gaf zelfs aan dat wat hij riep: “nie goe” was. Ze schudde met haar wijsvinger om deze woorden te ondersteunen. Toen we hem uit bed haalden hebben we hem (nogmaals) uitgelegd waarom hij in bed belandde. Hij was namelijk erg brutaal. Ondanks onze gebrekkige kennis van het Slowaaks was dit overduidelijk. Mirka haar bevestiging was geeneens nodig voor papa en mama. Nu hadden we ook nog eens het geluk dat brutaal in het Slowaaks nagenoeg hetzelfde is als in het Nederlands, namelijk: brutalny. Janik beloofde ons niet meer “brutalny” te zijn. Tijdens zijn protest in bed bleek dat hij moord en brand schreeuwde dat hij over papa en mama ging praten met de psychologe. Heerlijk, als je weet dat iedereen in dit gehorige gebouw alleen maar Slowaaks kan. Onze dochter vertaalde dat met een grote grijns op haar gezicht. Ook haar geven we op voor hints. Voorstaande was echter niet de reden voor de titel van deze dag. Toen alles weer was gesust zijn we maar een eindje gaan rijden richting Presov. Onderweg konden we een schitterend wit landschap aanschouwen. Het viel ook de kinderen op. Het was vaak: “mooij, mooij, papa, mama!” We hadden in de navigatie een bezienswaardigheid ingegeven en we volgden de aangegeven route. Opeens zwaailichten achter ons en een overduidelijk stopteken. Twee agenten stapten uit en we moesten onze paspoorten en Patrick z'n rijbewijs laten zien. Tevens de brief van het kindertehuis overhandigd waaruit blijkt dat wij de voogd van de kinderen zijn t/m 3 dec (de dag van de rechtszaak). De kinderen waren muisstil maar dat was wel logisch aangezien de agenten met 2 Uzi's om hun schouder stonden. De papieren waren in orde maar Patrick moest toch uit de auto komen en achter de auto konden Rianne en de kinderen zien dat er iets getekend werd op een papiertje. Twee rondjes waren getekend en verder werd er druk “gepraat” met behulp van gebaren. Het bleek dat wij niet in het historisch centrum mochten rijden en dat wij een bord hadden gemist/genegeerd. We mochten direct € 30,-- betalen. Gelukkig mochten we daarna doorrijden. We zijn ergens gestopt om een hapje te eten. Dit ging buitengewoon goed. De kinderen waren rustig, lief en zaten lekker te muizen. Daarna maar weer naar huis. Thuis aangekomen hebben we voorgesteld om Mirka met een dvd even op bed te laten liggen omdat ze zelfs aan het ontbijt en in het restaurant aan het gapen was. Ze zag het waarschijnlijk eerst als straf want ze begon een beetje te huilen. Rianne is lekker bij haar gaan liggen en door haar haar gaan kroelen. Rianne legde uit: 1) kort slapen. 2) chips eten. Mirka probeerde nog even of ik ook bij haar ging slapen maar dat lukte mama even niet. Met een grote grijns op haar gezicht mocht mama de kamer verlaten. Dit duurde niet lang. We hebben het idee dat ze dacht dat wij nu met Janik aan het spelen waren en ze kwam even polshoogte nemen. We hebben het nog even geprobeerd maar zonder het gewenste resultaat. Dan maar gelijk met Janik naar bed vanavond want de kinderen zijn echt ontzettend moe. Ze gapen de hele dag en blijven elkaar een beetje in de weg zitten. Met z'n vieren op de bank en naar Lollifanten proberen te kijken. Ging best goed voor een kwartiertje tot Janik bewust met z'n voet de dvd uitzette. Het werd weer een drama en Janik eindigde voor de tweede keer in bed. Echter met 1 groot verschil ten opzichte van de ochtend. Na 5 minuten was het compleet stil. Het leek of hij het appartement had verlaten maar meneer bleek in diepe slaap. We hebben hem een uurtje laten liggen en daarna wakker gemaakt voor een broodje. Poeslief at hij dit broodje bij Patrick op schoot. Na het eten hebben we ze beiden naar bed gebracht en verteld dat we morgen naar de politie gaan voor een paspoort. Fout, mama! Had het woord politie maar niet gebruikt na het incident van vanochtend. Janik schrok zich wild en we moesten flink uitleggen dat het bezoek morgen aan de politie “wel dobre” was. Het heeft even geduurd en zelfs nadat wij naar beneden waren gegaan hebben ze er nog lang over doorgepraat. Patrick is nog een keertje wezen uitleggen dat het echt allemaal goed zat morgen. Om zijn uitleg moesten ze flink lachen. Vier december, auto rijden, stoppen, halt politie! Paspoort a.u.b., Patrick paspoort: goed, Rianne paspoort: goed, Mirka paspoort: goed, Janik paspoort: goed! U mag doorrijden. Dit voor alle landen in de taal van ieder land (Mirka kan een beetje Duits en moest hard lachen). Janik moest hard lachen toen Patrick voordeed dat het paspoort “pfffft” weg mocht als we in Kampen waren aangekomen. Wij moeten de prullenbak, de eerste dagen, maar even goed controleren op weggegooide paspoorten!!!!! Net zoals we nu dagelijks de vriezer controleren of er geen ham en jam in zijn gelegd. De spraakverwarring over de politie heeft morgen wellicht nog wel een voordeel. Als het mee zit hebben ze morgen geen zin om uit bed te komen. Heeeeerlijk, uitslapen. (of mogen wij eigenlijk niet klagen?).
En tot slot nog even dit. We wilden Mirka ook uitleggen dat we het jammer vonden dat Janik op bed moest. Het handige woordenboek er even bijgepakt en wat schetst onze verbazing? Jammer is in het Slowaaks: škoda. Sorry voor de trotse škoda bezitters, maar wellicht bedoelt men: jammer dat het geen Volkswagen is?

Uit eten

27 november,P&R
Het sneeuwt (deel2) .
Er is ongeveer 10 cm sneeuw gevallen vanochtend. De kinderen konden niet wachten om naar buiten te gaan. We hadden het idee om naar het plein nabij de kerk te gaan. Dus de straat in waar we al snel de eerste sneeuwballen om onze oren kregen. Janik kreeg er eentje vol op het gezicht, dus maar even uitgelegd dat er met beleid gegooid moest worden en niet richting het gezicht. De stad ziet er mooi uit in de sneeuw, alleen is alles al snel tot pap gelopen en gereden. In het park hebben we een mooie sneeuwpop gemaakt. Het viel wel op dat Janik zich hier enigszins van afzijdig hield. Op een gegeven moment zij hij ook echt “koud”. Goed dat hij dat duidelijk kan maken. Mirka heeft daar minder last van. Die loopt zelfs met een blote rug rond en had haar broek ook helemaal nat. De sneeuwpop werd mooi, de sneeuw plakte goed. Alleen kwamen we er achter dat de sneeuwpop een bruin gevlekte jas kon krijgen. Kennelijk zaten we in een gebied waar de honden werden uitgelaten? Snel maar verder gegaan. Nog wat mooie plaatjes geschoten en daarna naar de winkel om wat brood te halen. Het woord “winkel” blijkt overigens voor een leuke spraakverwarring te hebben gezorgd. Wij zeggen namelijk regelmatig dat we naar de winkel gaan. Dit klinkt als “winko” wat een benaming voor wijn is. Ze hadden dus het idee dat wij nogal vaak wijn haalden. Jarmilla heeft dit gisteren uitgelegd toen de gehele delegatie nog aanwezig was. Ze moesten erom lachen. Gelukkig maar, anders moesten we ons zelfs nog verdedigen. Eenmaal thuis gekomen van de winkel kwam direct de vraag “koeken, koeken?” Koken dus. We hebben weer wat eenvoudige soep gemaakt (die gewoonte houden we er nog maar even in. Het was ook wel lekker met die kou). Het eten werd voor Janik een beetje een drama. Hij wilde nog meer soep maar moest van ons eerst zijn broodje opeten. Er werd luid geprotesteerd, maar uiteindelijk gaf hij zich gewonnen. Het broodje ging op, de soep ook en daarna nog een broodje er achteraan. We merkten vandaag overigens voor het eerst echt broer-zus gedrag. Ze kunnen niet zonder, maar zeker ook niet met elkaar. Normaal is het twee handen op één buik, maar vandaag even niet. Het komt waarschijnlijk omdat ze vanaf maandag echt 24 uur met elkaar zijn opgescheept. Normaal gesproken gaan ze naar school. En als je daar dan alle spanning, emoties en een appartement waar ze zich niet helemaal thuis voelen bij optelt, dan is het niet zo gek dat ze niet continue elkaars kameratski zijn. Desondanks hebben ze ook heel leuk samen gespeeld. Ze verzinnen dansjes en we hebben ons kapot gelachen toen ze spontaan een loopje maakten alsof ze op de catwalk stonden. Wellicht dat ze gezien hadden dat we ze bij de vorige foto's Next Topmodels hadden genoemd. Opa en Oma hebben er ook van kunnen genieten via Skype. Daarna Janik naar bed gebracht. Mirka mocht nog even op blijven. Ze heeft samen met Mama de puzzel van Hello Kitty afgemaakt. Zoals je kunt zien op de foto is ze heel erg trots.

De eerste sneeuw in Kosice

27 november, Patrick
Het sneeuwt .
Vanochtend hoorden we de kinderen voor het eerst om iets voor zevenen. We hebben het kunnen rekken tot ongeveer half acht. Rustig ontbeten. Mirka heeft een tand die een beetje los zit, dus ze heeft problemen met het brood. Dat is namelijk nogal taai. We hadden eigenlijk het plan om vandaag een stuk te gaan rijden richting de Hoge Tatra. Alleen worden de plannen gewijzigd. Het sneeuwt namelijk. We hebben de kinderen mee naar boven genomen en dan de ogen dicht gedaan. Voor het raam neerzetten en tegelijk laten kijken. Ze reageerden enthousiast, hoewel we zeker weten dat ze véééééééel meer sneeuw gewend zijn. Snel wassen en aankleden. We moeten naar buiten! Tot later.

26 november, P&R
Korte update die nog best wel lang is.
Gisteravond hadden we even geen zin om het weblog te updaten. We waren redelijk vermoeid en lagen zelf dus ook om 21.00 uur op bed. Dat was maar goed ook, want we waren vroeg wakker vandaag. Later meer daarover. Gisterenochtend waren de kinderen goed rustig toen ze wakker werden. Ze hebben op hun manier stil gedaan en Patrick is rond kwart over zeven met ze naar beneden gegaan. Een kop thee voor de kinderen, DVD aan. Het gaat al iets beter met de rust. Alleen als de een de speler aan zet, moet de andere dat ook. Dus dat is nogal lastig. Mirka heeft in ieder geval de tijd genomen om ook films te kijken. 101 Dalmatiers is op het ogenblik haar favoriet. Kort daarna hebben ze mama wakker gemaakt. Rustig aan zei Patrick nog, maar dat zit er niet in. Alsof er twee olifanten de kamer binnenstormen. Gelukkig vindt Rianne het helemaal niet erg als ze abrubt wakker wordt gemaakt (NOT!). Even een beetje donderjagen op bed. Licht aan, GOEDEMORGEN, licht uit, dobre rano. En dat een keer of drie, vier. Ok, bed uit, tafel dekken, ontbijten. Ze eten voor een kind van 5 en 8 redelijk netjes, alleen zitten ze wel overal met hun handen aan. Met name de ham is geliefd. Die moet kennelijk geplet worden. Niet Prinses, niet Prins zeggen we dan en dat snappen ze al aardig want als een van ons een kruimel op de wang heeft of wat boter op de hand dan is het ook meteen Niet Prins, Niet Prinses. Na het eten ging Mirka samen met Rianne nog een stukje film kijken. Janik kroop er ook bij, heel gezellig maar het handje ging alweer naar de speler toe. Niet doen, Janik! Nog een waarschuwing. Laatste keer! Helaas, hij kon het niet laten. Een smile erbij maar die verdween toen hij naar boven werd gedirigeerd, op de stoel. Geen sticker vandaag. Janik heeft de neiging veel voor Mirka te willen verstoren. Zij heeft ook onze aandacht en soms een momentje alleen nodig en hij moet gewoon luisteren. We brengen nu ook met z'n vieren Janik naar bed en doen daarna nog een paar spelletjes met Mirka. Dit vindt ze heerlijk. Even alleen met papa en mama. De dag wordt door ons zo goed mogelijk doorgenomen. 1. Slapen 2. Opstaan 3. Eten 4. Wassen 5. Aankleden 6. Naar de winkel. Handschoenen en sjaal kopen voor Mirka en nog een pyjama voor Janik. 7. Dierentuin 8. Naar huis douchen. Goed duidelijk gemaakt zou je zeggen, maar ook wij hadden weer een leermoment. Janik was namelijk absoluut niet te spreken over het feit dat we naar de winkel gingen lopen in plaats van met de auto. Hadden we dus ook even duidelijk moeten maken. Hij heeft ongeveer 10 minuten chagrijnig bij ons gelopen, een handje geven was er niet bij. Alleen toen mama vroeg of hij op de rug wilde was het snel weer goed. We hebben uiteindelijk moonboots voor allebei, handschoenen en een sjaal voor Mirka en een pyjama (Cars) voor Janik gekocht. Terug naar het huis om de spullen weg te brengen en daarna in de auto naar de dierentuin. Het was behoorlijk koud, het leek ook of het een beetje gesneeuwd had. Dat begon te smelten en het was dus een behoorlijke modderbende. Dus de nieuwe moonboots zagen er direct al niet meer uit. Ze vonden het weer geweldig in de dierentuin, alleen hadden ze vandaag echt een enorme Ocko (papa) dag. Er werd continue om Patrick gevraagd, Mama was niet meer in beeld. Toen Patrick uitlegde dat hij Mirka (even) niet ging duwen op de schommel, moest ze er zelfs om huilen. We moeten dat echt bespreken omdat we gewoon niet continue aandacht kunnen blijven geven en ze ook zelf moeten leren spelen. Er was ook nog een klein incidentje met een handschoen van Janik, die wilde de Lama opeten. We zijn een uurtje of drie in de dierentuin gebleven, daarna snel naar huis want we hadden het koud. Om ervoor te zorgen dat ze een beetje zelf gaan spelen is Rianne een puzzel van Hello Kitty gaan pakken. Uiteindelijk is ze samen met Mirka aan de gang gegaan. Nog niet echt lang (Rianne wel, want die is gewoon doorgegaan om te laten zien dat je soms ook lang met iets kan bezig zijn), maar vanochtend blijkt ze ook zelf een stukje gedaan te hebben. Het slaapritueel ging ook wel goed. Verhaaltje voorlezen, liedje zingen, ze verwachten het al. Wij zijn dus ook op tijd naar bed gegaan. Om kwart over vijf was er ineens groot alarm. Twee angstig schreeuwende kinderen. Rianne ging meteen het bed uit, Patrick bleef liggen om de hechting met Mama te versterken ;-) Maar hij moest er toch uit omdat alle elektriciteit was uitgevallen en het nachtlampje het dus ook niet meer deed. Ze zijn kennelijk heel erg bang voor het donker. Rianne ging in het donker op zoek naar de zaklamp die we hadden meegenomen maar probeer deze maar eens uit te verpakking te halen en de batterijen erin te doen in het pikkedonder........We hebben ze gerust gesteld en na 10 minuten deed alles het weer. Het bleek een storing in de stad te zijn. We hebben niet echt meer geslapen, maar uiteindelijk is Patrick er toch pas iets over half acht uitgegaan. We hebben een paar keer duidelijk gemaakt dat ze zachtjes moesten doen, op zich ging dat al goed. Na het eten heeft mama ze netjes aan gekleed want om 10.00 uur kwam de delegatie weer langs. De psychologe uit het tehuis, de ambtenaar uit Kosice die geen psychologe bleek te zijn, een verzorgster uit het tehuis en Jarmilla. Ze zijn een uurtje gebleven en waren positief over de ontwikkelingen. We hoeven geen gesprek meer. Maandag moeten we naar het politiebureau om de paspoorten aan te vragen. Donderdag zien we de psychologe nog even in het tehuis. We hebben dan een afscheidsfeestje voor de kinderen daar en dan krijgen we de paspoorten. Stukje bij beetje komt de terugreis dichterbij.....

Slowakia next Topmodel.

24 november, P&R
Een normale dag!
We hebben vandaag goed na moeten denken wat we op het weblog konden schrijven. Het was vandaag namelijk een dag waarin eigenlijk niets is gebeurd, en dat is natuurlijk heel mooi. De kinderen werden vandaag wel veel te vroeg wakker, om tien voor zes en we hebben ze een paar keer moeten uitleggen dat ze rustig aan deden voor de buren (ze hadden namelijk de dvd spelers weer aangezet met K3). Om een uur of acht zijn we gaan ontbijten, het brood was iets beter te eten, volgens Janik was het zelfs “Lekkerrrrrrrrrr”. Om ongeveer 10.00 uur kwam Jarmilla langs. We hadden eigenlijk niet heel veel te bespreken, maar je kon aan Mirka merken dat ze het heel erg prettig vond dat ze er was. Ze begon meteen allerlei verhalen te vertellen. Ze moet echt af en toe haar verhaal kwijt, dus we hebben met Jarmilla afgesproken dat we straks in Nederland ook regelmatig gaan skypen tot Mirka de Nederlandse taal beter beheerst en wij met haar kunnen kletsen. Dit is echt ontzettend lief van Jarmilla want voor haar is het werk. De kinderen vinden echter een plekje in haar hart en dit geeft aan met hoeveel liefde ze dit werk doet. Toen Jarmilla vanochtend binnenkwam werd ze direct het hele huis mee doorgenomen. Naar de tekeningen die aan de muur hangen, de klerenkast om de nieuwe kleren te laten zien etc. Ook zette Mirka de muziek op en wilde aan Jarmilla laten zien hoe mama en zij samen dansen. Wij zijn ook supertrots op onze zoon die zowel gisteren als vandaag niet op de stoel heeft gezeten en dus 2 stickers heeft verdiend. Vanochtend vertelde hij vol trots aan Jarmilla dat hij niet op de stoel had gezeten en dat vandaag ook ging volhouden. Gisteren was echt super. Vandaag hebben wij hem wel een beetje gematst omdat we het belangrijk vonden dat hij ook vandaag een sticker zou krijgen. Hij vroeg toch even aan Jarmilla of Sinterklaas ook iets voor hem zou brengen omdat hij niet altijd lief was geweest, volgens hemzelf. Met Jarmilla hebben we een aftelkalender gemaakt. Hoeveel nachtjes nog tot de rechtzaak en dan, als de rechter ons gunstig gezind is, mogen we de volgende dag naar huis. Vanaf zaterdag 4 december 2 a 3 dagen in de auto om naar Nederland te rijden. Ook hebben we het afscheid in het kindertehuis op de kalender gezet en Mirka kan niet wachten om naar Hollandski te gaan. Trouwens Janik ook niet want hij vertelde vanochtend aan Jarmilla dat in Nederland alles fantastisch zou worden. Mama heeft vanavond gekookt en ze heeft een dikke pluim van de kinderen gekregen. Papa was een beetje moe en heeft geprobeerd om uit te rusten op de bank. Dat lukte alleen niet echt omdat Janik hem meteen gebruikte als turntoestel. Of was het papa z'n eigen schuld omdat hij riep, “kom maar Janik, acrobaat?” We hebben bloemkool met kip en aardappelen gegeten. Hollandser kan bijna niet, maar het ging erin als koek. En wat is het geweldig om te zien hoe een beetje liefde en aandacht goed kan doen. Als we de kinderen naar bed brengen en lekker met ze knuffelen en zachtjes door hun haren strijken voel je ze gewoon ontspannen. Ze kijken ons dan aandachtig aan en zijn muisstil. Echt prachtig!!! Toen we Mirka net naar bed brachten hebben we alle namen van de hele familie opgenoemd. Vandaag vroeg ze een paar keer om Vanessa (lees: Marissa), haar nichtje, met wie ze gisteren kennis heeft gemaakt. We hebben net de familie fotoboeken er voor het eerst bijgepakt en ze bestudeert deze aandachtig. De woordenboekjes laat ze nog links liggen maar de fotoboeken zijn echt favoriet. Ze heeft kennisgemaakt met de familie en de kamaratski (vriendin) van mama met haar gezinnetje. We kunnen niet wachten om jullie allemaal (weer) te zien!!!

23 november, deel 2, Patrick en Rianne
Een heerlijk dagje.
Na de onverwachts goede nacht, hebben we vandaag ook een hele leuke dag gehad. We hebben rustig ontbeten. Het brood was niet te eten (wordt snel oud) maar kennelijk hebben ze dat in het tehuis ook want we hebben ze niet horen piepen. We moesten kleren ruilen dus we zijn met ze naar Optima gegaan. Janik had z'n mooie nieuwe jas aan en ook Mirka was mooi aangekleed. Even geshowed voor de auto. Ze gaan automatisch in een speciale pose staan. In Optima hebben we eerst een zonnebril voor Mirka gekocht en daarna zijn we bij de H&M de kleren gaan ruilen en weer nieuwe gaan passen. Het zal nooit een hobby voor kinderen worden denk ik, maar als we zien wat ze allemaal gepast hebben kunnen we alleen maar zeggen dat ze zich goed hebben gehouden. Het was ook mooi dat Janik direct de schoenen pakte die wij al zo leuk vonden maar niet konden kopen omdat we zijn maat niet wisten. We zijn aardig geslaagd hoewel een juiste broek voor beiden lastig blijkt. Ook hemden voor Janik zijn lastig te vinden. Iedere keer hangt zijn maat er niet tussen. Een bezoek aan Optima betekent dat we ook naar de speelplek moeten, wat geen straf is omdat wij dan een heerlijke Cappuccino kunnen nemen. Omdat het al weer lunchtijd was hebben we ook een heerlijk broodje genomen. De kinderen blijken goede eters te zijn. Tomaat, kaas, sla, ham, mozzarella, alles ging erin. Nog even boodschappen gedaan (Janik mocht in de autoboodschappenkar) en daarna naar huis. Thuis aangekomen lekker nog even buiten gewandeld want het was heerlijk weer. Er was een podium voor de kerk gemaakt waar een aantal muzikanten begonnen te spelen. Spontaan gingen Mirka en Janik staan dansen. Echt een prachtig gezicht. Samen maakten ze veel plezier. We hebben thuis een lekkere kop thee (tai) gedronken en kennis gemaakt met Laura en Dani via Skype. Wij gingen bijna koken dus we legden uit dat we spaghetti gingen maken. Dani was net klaar met koken en liet zijn klaargemaakte maaltijd, van klei, aan de kinderen zien. Na het eten hebben ze via skype ook kennisgemaakt met Jorian en Marissa. Nou ja, ze......Janik zat lekker op de bank en Mirka stond te dansen voor de camera. Later kwam Janik erbij en begonnen de acrobatische toeren voor de camera. Het is nog een beetje moeilijk communiceren als je de taal niet kent maar wat zijn we trots op die meid van ons. Terwijl ik dit zit te tikken zijn Patrick en Mirka naast mij bezig met een spelletje memory (Pekteso) en Mirka weet bijna alle kaartjes in het Nederlands op te noemen. Janik ligt al op bed. We hebben hem er om 19:30 uur in gelegd. Met z'n vieren een verhaaltje gelezen en daarna een liedje gezongen. Janik lag nog net niet met open mond in bed toen Patrick en ik “Naar de speeltuin” inzetten. Hij ligt dan aandachtig te luisteren. Daarna was het even wat gesputter omdat z'n zus nog even naar beneden mocht maar Mirka stuurde ons naar beneden en stelde hem gerust. Dat is echt raar om mee te maken. Hij liet zich echter toch niet sussen en ik ben net naar boven geweest om hem over zijn hoofdje te strijken. Dat vindt hij heerlijk. Hij ligt dan echt te genieten en ontspant. Mirka ging net ook naar boven en we horen ze nu praten. Laat maar lekker even gaan. Kunnen ze samen de dag weer doornemen. Als wij nog zo'n nacht krijgen als gisteren dan hoor je ons absoluut niet klagen. Welterusten (Dobre Nots) voor straks!

23 nov 2010

23 november, Patrick en Rianne
De eerste nacht, helemaal goed!
Even een korte update. Gisterenavond zijn de kinderen dus om ongeveer half acht naar bed gegaan. In het begin waren ze uiteraard onrustig, maar vanaf een uur of acht zijn ze wel echt in bed gebleven. We hoorden ze tot ongeveer kwart voor negen kletsen. Geen probleem want ze moeten ook alle emoties verwerken en Mirka kan Janik zeer goed duidelijk maken wat wel en niet goed was. Wij zijn zelf om half elf naar bed gegaan. De deur van de kinderen hadden we op een kier staan. Zachtjes om een hoekje gekeken, ze sliepen allebei als een roos. En wij mogen niet klagen want om half zeven hoorden we ze pas voor het eerst weer. Ze hebben ons nog even rustig laten liggen. Ik ben er om 7 uur uitgegaan en Rianne werd een half uurtje later spontaan door Janik wakker gemaakt. We zijn lekker met z'n viertjes in ons bed gestapt en Janik knuffelde Rianne heerlijk. De ochtend verloopt ook goed. Mirka is met Rianne onder de douche gegaan en ik met Janik. Nieuwe kleren gepast. Een aantal spullen staan echt leuk maar er moet ook wat geruild worden. Mirka is heel erg trots op haar nieuwe laarzen. Je hoort ons dus beslist niet klagen over dit ritme.

22 november, Patrick
Ja hoor, ze mogen blijven slapen!
Iedereen is wellicht benieuwd hoe het is verlopen, dus we zullen meteen maar verklappen dat de kinderen bij ons zijn en de rechtstraak gewoon op 3 december zal doorgaan. Vanochtend om 10.00 uur hebben we Jarmilla opgepikt. Ze gaf aan geen idee te hebben hoe lang het vandaag zou duren. Bij het kindertehuis aangekomen zagen we nog even een glimp van de kinderen. Ze zwaaiden. We moesten nog even geduld hebben omdat vanuit Košice de psychologe (die zoals nu blijkt geen psychologe is maar gewoon een bureaumedewerkster) met een collega die wel psychologe is nog onderweg waren. We kregen van de sociale werkster een algemeen verhaal te horen waarbij werd aangegeven dat de beslissing om de kinderen in huis te nemen volledig bij ons lag. Als we dit niet wilden dan zou dat gerespecteerd worden en de beslissing mocht ook niet gedwongen zijn. We hebben duidelijk gemaakt dat we volledig vrijwillig en met de volle overtuiging de kinderen onder onze hoede zouden willen nemen. Om 11.00 uur waren de personen uit Košice gearriveerd en na wat handjes schudden hebben wij een gesprek gehad met deze psychologe. Ze wilde weten hoe het deze week verlopen was en ze wilde een toelichting waarom de kinderen tot nu toe nog niet 24 uur bij ons waren etc. Ze ging hier heel blanco en ontspannen in en gaf, aan het eind van het gesprek, aan dat ze volledig begreep hoe de week voor ons was verlopen en dat ze geen problemen zag dat de kinderen 24 uur bij ons zouden zijn. Uiteraard waren we blij en eigenlijk ook wel opgelucht. Je weet het tenslotte maar nooit hoe het met instanties gaat. Na dit gesprek is er een kort overleg geweest waar wij niet bij waren en daarna kregen we te horen dat de papieren in orde werden gemaakt. De kinderen waren inmiddels ook geïnformeerd. Vanaf het hoofdgebouw zijn we naar het huis gereden waar de kinderen slapen. Daar hebben we wat persoonlijke spullen meegenomen. Onder andere de fotoboekjes die we hadden opgestuurd. Helaas blijkt een van de andere huisgenootjes het theeservies van Mirka kapot gemaakt te hebben en het schijnt ook dat de kraanwagen van Janik door iemand bij Mirka op school is afgepakt. Uiteindelijk hebben we nog wel wat knuffels, speelgoed en wat kleding meegenomen. Tijdens de reis naar Košice kon je heel goed zien dat Mirka gigantisch opgelucht en blij was. Ze lachte heel erg uitbundig en heel erg ontspannen. Ook Janik was blij, maar hij had gisteren iets gedaan wat echt niet door de beugel kon en je kon heel goed zien dat hij zich daarover ongemakkelijk voelde. Op de weg naar huis wilde Mirka dat Jarmilla aan Patrick moest vertellen dat hij de mooiste en liefste vrouw van de wereld had die nu haar mama ging worden. We reden langs het zigeunerkamp en Mirka vertelde aan Janik dat ze blij was dat wij ze gingen adopteren omdat ze daar anders moest wonen. Jemig, dat is even slikken en dit sterkt ons enorm dat we het goed doen. We zijn op de goede weg. Thuis aangekomen bleef Mirka in een goede bui. Ze tekent alleen maar hartjes, ons als gezinnetje, zonnetjes en kleurrijke regenbogen. Janik daarentegen absoluut niet, we hebben samen met Jarmilla een heel indringend gesprek gehad en we zijn ervan overtuigd dat de komende dagen de grenzen opgezocht zullen gaan worden en dat wij zeer, zeer strict zullen moeten zijn. Met name naar Rianne is het verkeerde gedrag nu gericht. Waarschijnlijk ziet hij Rianne als een van de verzorgsters en hij had niet in alle verzorgsters evenveel vertrouwen. Janik heeft met bepaald gedrag kunnen overleven in het tehuis maar dit gedrag zal door ons nooit geacccepteerd worden. We staan nu voor de uitdaging om hem te laten merken dat wat hij ook doet wij hem niet terug zullen sturen maar toch van hem zullen blijven houden. Ondertussen moeten de grenzen ook duidelijk worden voor hem. Na de pannenkoeken hebben ze nog even wat muziek geluisterd op de DVD speler en daarna naar bed. Benieuwd hoe dat gaat. De nieuwe pyjama's vallen in ieder geval in de smaak en na het tandenpoetsen heeft Rianne een verhaaltje voorgelezen. Ook dit ging goed. Slaapliedje, kus, slaap lekker, dobre nots! Licht uit: PROBLEEM!! In dit “heerlijke” appartement blijven de lampen van precies de kamer wij zij slapen een kwartier na knipperen. Leg maar uit dat er niets aan de hand is.... Inmiddels zijn we tijdens dit weblog ongeveer zes , zeven keer naar boven gegaan. Het lijkt nu redelijk rustig, alhoewel ze nog wel wat aan het kletsen zijn. Maar dat is niet erg, ze zijn nu rustig en ook zij hebben heel veel spanning gehad die ze nu mooi van zich af kunnen praten.

22-11-2010

21 november, Rianne
41ste Trouwdag Opa en Oma. Plaatjes schieten van het dorp voor later
Vandaag weer een vrije ochtend. Wel redelijk vroeg wakker, maar geen gehaast. Om 14.00 uur hoefden we pas bij de kinderen te zijn. We moeten “bekennen” dat het best lekker is om 1,5 uur reistijd per dag te hebben i.p.v. 3 reisuren. We wilden vandaag zoveel mogelijk beeldmateriaal verzamelen voor later. Als het goed gaat zullen we de rit niet vaak meer maken. We hebben grote delen van deze rit op de film gezet. De mooie maar ook de minder mooie gedeeltes. We vinden het elke dag weer schrijnend om langs het zigeunerkamp te rijden. Bij het huis aangekomen was alles opvallend rustig, geen twee gezichtjes voor de ramen. Het bleek dat alle kinderen op bed lagen. De vezorgster kwam al met Mirka en Janik aanlopen zodat we de anderen niet wakker zouden maken. Ze waren de eerste tijd ook erg rustig, ze hadden zelf ook even geslapen. We legden uit dat we in het dorpje gingen rondwandelen om ook foto's te maken. Eerst langs Janik z'n school en toen langs Mirka haar school. We kwamen nog een paar klasgenootjes tegen aan wie ze papa en mama nu konden “showen”. Mirka wou ons een gebouw binnenslepen waar waarschijnlijk iemand woont die ze kent maar we zijn toch maar doorgelopen. We hebben anderhalf uur gewandeld. Voor ons is het mooi om het dorpje gezien te hebben waar onze kinderen een groot deel van hun leventje hebben doorgebracht. Afscheid genomen van de kids en nog even uitgelegd wat er morgen gaat gebeuren. Ook wij maken ons langzamerhand op voor de dag van morgen. SPANNEND!!
En tot slot: pa en ma, Bert en Jeany, Opa en Oma: nog van harte gefeliciteerd, we hadden er graag bij geweest maar hadden toevallig iets anders te doen....

Foto's van het dorp

20 november, Patrick
Een rustig dagje, lekker in het bos
Het was vandaag een heerlijk rustig dagje. Om ongeveer half 8 waren we wakker. Lekker een beetje doezelen in bed. Bakkie koffie en thee erbij. Broodje eten in bed. Laptop op schoot. Even heerlijk om niet meteen druk in de weer te hoeven zijn. We hebben gezellig gekletst met Judith en Marissa en Rianne heeft een speciale skype sessie met Natasja (of was het Niels) gehad. Rianne praat en Natasja (of was het Niels)typt, omdat ze geen microfoon had. Rond een uur of half twaalf douchen en om ongeveer 14.00 uur waren we bij de kinderen. Die stonden weer achter het raam te wachten. Gelukkig, ze hadden gisteren dus goed begrepen dat we er niet zouden zijn om acht uur. Snel de auto in. Op naar het bos. Het was heerlijk weer, wel fris, maar echt lekker om even te wandelen. Een goede frisse neus halen in de natuur is altijd goed. We hebben weer wat verschillende werkwoorden duidelijk gemaakt: rennen, springen, stoppen, huppelen. Ze krijgen het al aardig door. Schombelen is inmiddels bijna helemaal schommelen geworden. In de speeltuin is duwen ook een nieuw woord geworden. Janik blijkt namelijk graag geduwd te worden op de schommel. Als dat niet gebeurt dan laat hij met een boos gezicht duidelijk merken dat hij het er niet mee eens is. Het is ons ook duidelijk dat hij voor het veilige gevoel bij Rianne (Mamsky of zoiets) wil zijn. Ik duw kennelijk te hard. Het is overigens bijna volledig Mama, Papa, Mamicka, Ocko of andere vervoegingen daarvan. Rianne en Patrick hebben we al bijna niet meer gehoord. Rond kwart voor vier zijn we weer terug naar het tehuis gegaan. Het werd al aardig fris (de voorspellingen zijn dat het over een week echt koud gaat worden) en het wordt snel donker. We maakten ons op voor veel verdriet als we ze zouden wegbrengen, maar Mirka legde heel duidelijk aan Janik uit dat we morgen ook maar kort zouden blijven en dat ze dan maandag mee naar Košice zouden mogen. Dus even na vieren werden we uitgezwaaid. We zijn naar Optima gereden, hebben daar wat gegeten en weer wat spullen voor de kinderen gekocht (ondergoed, pyjama en nog wat andere kleding) en we gaan nu heerlijk met een glas wijn relaxen. Is er dan helemaal niets spannends te vertellen? Eigenlijk niet, of het moet zijn dat de camera niet op de juiste stand stond waardoor de foto's niet zo goed zijn en we op een bijna lege tank de weg terug naar Košice moesten maken (geen tankstation te vinden onderweg). Maar we hebben het gered. Tot morgen!

Naar het bos

19 november, Patrick
Helaas geen muffins:-)

19-11-2010 Muffins Skype dansen Optima

Vanochtend om 9.30 uur hadden we een meeting in Optima met de psychologe. Ze wilde de kinderen in een drukke omgeving zien, kijken hoe ze zich dan gedragen. Ook wilde ze ons spreken. Dus wij waren rond 9.15 uur op de afgesproken plek: bij de speelplek waar we gisteren ook waren. Van een drukke omgeving was geen sprake. De winkels gingen bijna allemaal pas om 10.00 uur open en helaas, helaas, dat gold ook voor het café waar ze de heerlijke cappuccino schenken. Dus maar gewoon op een bankje plaats nemen en kijken hoe de kinderen zich vermaken. Om kwart voor tien zijn zowel Jarmilla als de psychologe nog niet gearriveerd. Zouden we ons vergist hebben? Nee, toch niet. Jarmilla komt kort daarna aan en verontschuldigt zich dat ze wat later was. Ze blijkt de psychologe ook al gesproken te hebben. Die kon door omstandigheden ook niet op tijd komen. Uiteindelijk was ze er iets voor tienen. We hebben onder het genot van een cappuccino zitten praten over hoe het gisteren was gegaan (de dag na...). We hebben aangegeven dat die zeer positief was verlopen en dat we heel sterk uit de moeilijke woensdag zijn gekomen. Ze zag dat ook en was daar blij om, maar ze kon ook zien dat we erg moe zijn. Ze vond dat niet zo gek. De lange reis vanuit Nederland. De meeting met de kinderen op vrijdag, waardoor we ze direct vanaf het weekend hele dagen bij ons hadden (ze blijkt daar zelf ook geen voorstander van geweest te zijn, maar dit is blijkbaar door de autoriteiten beslist), elke dag om half zeven opstaan om de kinderen om 08:00 uur op te halen en rond 17:30 uur weer terug te brengen. Volgens haar hadden wij het verdiend om dit weekend volledig voor ons zelf te hebben. Dit was voor ons nou ook weer niet nodig maar wij willen zelf graag morgen even een rustdag. Ze gaf aan dat haar advies echter was om een volledig weekend ”vrij” te nemen en dat wij hierin geen keuze hadden. Okay, dan doen we het zo. Dit gaf ons ook best rust. Maar die rust werd helaas ook meteen weer resoluut verstoord omdat de psychologe dit vooraf had besproken met de psychologe van de decentrale autoriteit in Košice. Even om alles duidelijk te maken: De psychologe van het kindertehuis praat met ons (we noemen haar dus maar even “onze psychologe”). Ze brengt verslag uit met de psychologe van Košice. Dit is de autoriteit die het rapport opstelt voor de centrale autoriteit in Bratislava. De centrale autoriteit in Bratislava is weer belangrijk omdat die de rapporten opstellen voor de rechtszaak. Dus de psychologe van Košice is van essentieel belang. We hebben haar gezien bij de eerste meeting in het kindertehuis. Daarna echter nog niet weer!!! De psychologe uit Košice zou niet begrijpen waarom de kinderen nog niet 24 uur bij ons waren. En als we nu 2 dagen de kinderen niet zouden zien dan betekent het dat de procedure is opgeschort waardoor de rechtszaak op 3 december niet door zou gaan. Het zou uitgesteld worden, dat kon een paar dagen zijn, maar ook langer. Je begrijpt dat we ons kapot schrokken! Om een lang verhaal (voor dit gedeelte) kort te maken. We hebben gepraat als brugman. Aangegeven dan geen pauze te willen, maar uiteindelijk heeft onze psychologe ervoor “geknokt” dat we, als we de kinderen zowel zaterdag als zondag een paar uurtjes zouden zien, de rechtszaak gewoon plaats zou vinden op 3 december. Gelukkig, opgelost. Kunnen we nog meer problemen verwachten? Nou 100% zeker is het nooit, maar waarschijnlijk niet. Ok, dan na het weekend. Hoe gaat het dan verder. Zouden jullie de kinderen vanaf maandag 24 uur bij jullie willen hebben? Ja hoor, heel graag. Nou, dan is er een meeting bij het kindertehuis om 11.00 uur. Daarbij zullen weer allerlei mensen aanwezig zijn, voor een groot deel dezelfde als die bij de eerste afspraak aanwezig waren. Als die meeting goed gaat dan krijgen jullie de kinderen tot aan de rechtszaak onder jullie hoede. Uiteraard wordt er tussentijds geëvalueerd. Dus dat was heel mooi nieuws, we hebben het de kinderen verteld (wel aangegeven dat het van beslissingen van anderen afhangt). Met name Mirka haar ogen begonnen te stralen. Ze vonden het zelfs niet erg dat we dan dit weekend even een moment van rust wilden. Op deze manier hebben we afscheid genomen van onze psychologe en Jarmilla. Maar voordat we vertellen over hoe de rest van de dag is gegaan, blijven we nog even hangen bij het verhaal van de hele procedure. Want aan het eind van de dag kwamen we er namelijk achter dat we eigenlijk door het oog van de naald zijn gekropen. Het blijkt namelijk dat de psychologe uit Košice de centrale autoriteit in Bratislava had geadviseerd om de procedure stop te zetten. Dit had ze gedaan naar aanleiding van een telefoongesprek met onze psychologe. Die had verteld dat afgelopen woensdag moeizaam was verlopen en gezegd daarover een volledig verslag toe te sturen. Daarop heeft de psychologe in Košice echter niet gewacht (wat officieel wel moet) en die heeft dus aan Bratislava doorgegeven dat het allemaal on hold moet worden gezet. We zouden terug naar Nederland moeten om een adempauze te nemen of zo, en dan over een maand of twee zouden we weer in Slowakije moeten verschijnen! Gelukkig hebben er een aantal mensen keihard voor ons gevochten. JARMILLA!!!, de advocaat en ook onze psychologe hebben er alles aan gedaan om duidelijk te maken dat het allemaal om een misverstand gaat en dat we 100% zeker en capabel zijn. Het besluit is gelukkig van tafel, alleen is de afspraak aanstaande maandag wel een stuk belangrijker geworden, aangezien de mensen uit Košice dan ook aanwezig zullen zijn. We zijn sterk en hebben vertrouwen, maar uiteraard mogen jullie voor ons duimen maandag. Dan nu over hoe het met de kinderen is vergaan vandaag. Het was weer enerverend en vermakelijk! Zoals hierboven aangegeven waren we al vroeg in het winkelcentrum. De roltrap en "rolbaan" blijven uiteraard een belevenis. Ze gaan huppelend door het winkelcentrum, ze hebben er zin in. Bij de speelplaats zijn binnen no-time de schoenen uit en zijn ze alweer snel aan het klimmen en klauteren. Mirka blijkt contact gelegd te hebben met een jongetje. Ook hij doet zijn schoenen uit. Ze gaan tikkertje spelen. Er wordt wat afgerend dus het duurt niet lang of er wordt gezegd "Mama, drinken". We zijn bezig met het meer vragenderwijs te laten zeggen, maar het begin is er... De geprekken die wij hebben duren uiteraard veel te lang. Desondanks blijven ze rustig. Na een tijdje komt Janik vragen om wat eten. Blijkt dat ze weer niet gegeten hadden in het tehuis. We hadden wel brood en yoghurt meegekregen, maar ik had begrepen van de verzorgster dat zevvanochtend wel hadden gegeten. Niet dus. Geen wonder dat ze de meegekregen appel al in de auto aan het opeten waren. Ook hier is het duidelijk dat de kinderen het moeilijk hebben tijdens deze dagen.Dus rond een uur of 11 hebben we een broodje besteld, de bedoeling was een croissant maar dat duurde nog tien minuten. Dan maar een soort bagel met smeerkaas. Achteraf blijkt dat zelfs een kwartier te duren. Ze hebben het heerlijk rustig opgegeten. Om 13.30 uur waren we uiteindelijk klaar met de psychologe. We hebben ze allebei weer beloond met een sticker omdat ze zich zo goed hebben gehouden in Optima, ondanks dat je merkt dat ze voelen dat er iets aan de hand is. Snel eten maken. Risotto. Tijdens het koken, Mirka heeft de paprika en uien gesneden (scheelt mij weer huilen ;-)), gingen Rianne en Janik aan de gang met allerlei acrobatische toeren. We hebben misschien wel een goed turnertje in huis, want hij beweegt geweldig. Het eten bleek een groot succes. Risotto komt op het lijstje van de favorieten. Janik wilde zelfs zijn toetje niet, hij nam nog wat risotto. Of was hij zich ervan bewust dat de koelkast bijna op de vriesstand heeft gestaan waardoor de yoghurt veel te koud was en de kiwi niet te eten. We weten niet wie er aan het knopje heeft gezeten, maar kunnen het wel raden....... Na het eten hebben we ge-skyped met opa en oma. Er werd gedanst voor de camera (Mama se, wat anders), veel dierengeluiden, opa en oma roepen, shirts showen en kushandjes. Het was heel mooi om ze wederom zo enthousiast te zien. Na het skypen was het de bedoeling dat we muffins gingen bakken. Die zouden we dan 's avonds in het tehuis gaan uitdelen. Maar wat schetst onze verbazing, ze wilden allebei naar bed. Okay, dat kan, maar dan kunnen we geen muffins bakken. Nee, hoor. Ze wilden slapen. Uiteraard wisten we dat het geen succes zou worden, maar goed, laat ze maar even wennen. Uitkleden, shirt met Cars aan, naar bed. Kus, kus, welterusten. Wij gaan even verder met opa en oma praten. Er klonk veel gestommel en gerommel boven. Evenboven kijken en “streng” zijn. Slapen, SSST!. Weer wat later weer geluid. Stil eens oma... We schieten allebei in de lach. Ze liggen luid te snurken zoals papa dat de eerste dag in bed had voorgedaan. Daarna horen we de deur gaan en wordt er van de ene naar de andere kamer en weer terug gerend. Ik loop naar boven en ga voor de dichte deur staan met mijn armen in de zij en een serieus gezicht. Kort daarna gaat de deur weer open en willen ze allebei de gang op rennen. “Oeps, Otzi (papa)” zegt Janik verschrikt. Ze springen allebei in bed en vijf minuten later zijn ze beneden. Laten we toch maar muffins gaan bakken. De oven op 180 graden en vol overgave wordt door allebei een kom met deeg klaar gemaakt. Chocolade erdoor, bakjes vullen. Hup, schuif maar in de oven. Een kwartiertje geduld jongens. Ze zitten geobsedeerd door het raampje van de oven te kijken om te zien hoe de muffins zich ontwikkelen. Om de tijd te doden zetten we de laptop met Alladin aan en Mirka gaat lekker kijken. Janik pakt een stoel en gaat kijken hoe het met de muffins gaat. Ze worden al heel mooi en zien er lekker uit. Totdat ik nog geen 2 minuten later kijk hoe het gaat en zie dat ze beginnen zwart te worden. Hoe kan dat nou, het ging zo goed. Kinderen erbij, checken wat er aan de hand is. Potverdorie! Wie heeft er aan de knoppen zitten draaien? De temperatuur blijkt op maximaal te staan. We hoeven niet te raden wie het geweest is. De stoel was niet nodig, het beteuterde gezicht sprak boekdelen. Als we gewild hadden, dan hadden we het zwarte er misschien nog wel vanaf kunnen schrapen. Maar dit is wellicht een goede leerschool. Volgende week wagen we gewoon een nieuwe poging en dan weten we zeker dat er overheerlijke muffins geserveerd worden.

18 november, Rianne
De dag van gisteren: tranendag voor ons allevier.
< /SPAN>
Gisteren was een zware dag met veel emoties. Het heeft de kinderen geen goed gedaan want ze waren van streek en hebben 's-nachts gehuild. Dit is voor ons erg moeilijk om te horen. De psychologe kwam gisteren langs terwijl het hier in Slowakije een Nationale Feestdag is en ze eigenlijk een vrije dag had. Wij allemaal (incl. de psychologe) dachten dat het een kort bezoekje zou zijn maar dat werd (helaas) anders. Eerst mocht ik met haar praten en Jarmilla zou vertalen. Patrick mocht intussen op de kids passen. De kinderen worden onrustig op het moment dat ze iemand uit het kindertehuis zien. Ze gaan dan erg hun best doen om te laten zien hoe lief ze ons vinden en direct springen ze op van alles en nog wat omdat ze niet weten hoe ze zich dan moeten uiten. Helaas duurde mijn gesprek anderhalf uur. Daarna mocht ik naar beneden om Patrick af te lossen. Ook dit gesprek duurde anderhalf uur. Het was ondertussen 13:30 uur en de kinderen waren inmiddels niet meer te houden, hetgeen logisch is. We zaten er gisteren echt goed doorheen. De psychologe is een schat en ze bedoelt het allemaal goed maar gisteren pakte het niet goed uit. De gesprekken waren veel te lang, ze komt moeilijk tot de kern, waardoor het onmogelijk was om de kinderen nog langer in bedwang te houden omdat ze door hebben dat er over ons als gezin wordt gepraat. Uiteindelijk vertrokken Jarmilla en de psychologe om 16:00 uur! De spaning werd vanaf 11:00 uur opgebouwd en was niet meer weg te krijgen gedurende de dag. Het was direct tijd om de kinderen terug te brengen naar het tehuis. Vanochtend hebben we gelukkig goed kunnen praten met Jarmilla. Voor haar was het gisteren ook lastig. Ze gaf aan dat ze gisteren moest tolken maar het op sommige punten niet eens was met de psychologe. Vandaag hebben we gelukkig weer meer kunnen genieten.Allebei de kinderen zijn 100% gefocust op ons. Dat is erg lastig. Vandaag hebben ze een aantal momenten gevonden waarop ze zelfstandig bezig waren, waardoor wij ook een soort rustmoment hebben. Patrick heeft gevraagd of ze met de trein wilden spelen. Dat wilden ze niet, maar hij is toch begonnen met het neerleggen van de rails. Mirka begon spontaan te helpen. De baan was klaar. Patrick liet de trein met wat bijpassende geluiden rijden. Mirka nam het over en Janik zat ondertussen vanuit een stoel toe te kijken. Ineens ging Janik een auto in elkaar zetten. Hij wilde zelf nog niet meedoen met de trein, maar toen er 2 auto's bij kwamen die voor de gesloten spoorbomen moesten stoppen (Ting, ding, ding, ding,ding) is hij uiteindelijk ook mee gaan doen. Toen we later met Jarmilla de afgelopen dag aan het evalueren waren onder het genot van een kop thee, hoorden we hem ineens met de auto's spelen. De trein heeft hij ook een paar keer aangeraakt. We hebben hem direct een sticker gegeven om hem te belonen dat hij aan het spelen was. Ook Mirka vond dat prachtig. Janik glunderde van oor tot oor. Pfffffff, gelukkig weer aandacht voor het “sticker sparen”, want anders raken we hem daarin kwijt. We moeten onze kinderen leren spelen, dat zijn ze niet gewend. Het was erg ontspannen en gezellig. Jarmilla had stoffen, naalden en versiersels meegenomen voor de pop van Mirka. Gelijk ging ze aan de slag en maakte van alles voor haar pop. Tongetje uit de mond en onverstoorbaar was ze aan het “werk”. Ook mama deed een poging en zowaar kwam er een mooie rok (jawel, incl knoop) tevoorschijn. Alleen jammer dat er geen rits in zat en de rok niet paste. Slim als ze is, zette ze de rok op het hoofd van de pop en het werd direct een mooie hoed. We zijn daarna lekker gaan eten (brood en soep in plaats van een warme maaltijd). Ik had Panettone gekocht en legde Mirka uit dat dat iets uit Italië was en dat onze achternaam hier ook vandaan komt. Mirka had moeite met het uitspreken van haar nieuwe achternaam. Dus ik heb haar het geleerd zoals al onze neefjes en nichtjes het van mij geleerd hebben (tot ergernis van Patrick). Gewoon niezen: HA HA TSJIKOETIENIE! Jawel, ze heeft het volledig onder de knie. JASSSSG aan, SGGGHOEENEN aan, op naar Optima om nieuwe schoenen te kopen. Tijdens dit ritueel was ik bezig om Janik zijn schoenen aan te trekken. Patrick probeerde hem vier keer duidelijk te maken om even te gaan staan met alle daarbij horende gebaren (ik ga hem opgeven voor hints). Ik werd hier een beetje kriegel van. Janik pikte dit direct op en sommeerde papa, met een grote grijns en een simpel handgebaar, op de stoel te gaan zitten. We kwamen niet meer bij van het lachen. Hij schijnt 's-ochtends ook al in het Slowaaks te hebben gezegd dat vrouwen vaker nerveus zijn ;-). In Optima hebben we de eerste inkopen met de kids gedaan. De roltrap alleen al was een hele belevenis. Bij het piratenschip hebben ze lekker gespeeld en wij konden genieten van een lekkere cappucino!!!! (Heerlijk om even echte koffie te drinken). In de winkel begon onze dochter zowaar de grens op te zoeken. “Go for it girl”, kom maar een beetje los. Mirka zag een set met armbanden en begon er om te smeken. Ze kreeg haar zin niet en liet merken dat ze het hier niet mee eens was. Ze ging met haar handen door een stellage met kettingen en keek mij daar uitdagend bij aan. Twee keer waarschuwen en daarna “gelijke monikken, gelijke kappen”. Ook Mirka had dus haar eerste ervaring met “de stoel”. Nou ja, stoel....!? Er was geen stoel dus werd het een plekje onder een kledingrek maar de boodschap was duidelijk. Ook wij hadden een leermoment: “Ouders, ga niet met je kinderen kleding passen na 16:00 uur!” Vanuit Optima zijn we weer naar het kindertehuis gereden. Uiteraard moest K3 weer aan. Morgen hebben we om 09:30 uur een afspraak met de psychologe in Optima omdat ze ons met de kinderen in een drukke omgeving wil zien.

17 november, Rianne & Patrick,
Gesprek met de psychologe
< /FONT>
Zoals jullie uit alle verhalen hebben kunnen opmaken, hebben we zeer positieve ervaringen opgedaan de eerste dagen. Dat neemt niet weg dat het, zeker bij twee oudere kinderen, ook emotioneel heel erg zwaar is voor ons vieren. Alle vier hunkeren we er naar om een gezin te vormen maar helaas gaat dat gevoelsmatig niet zo snel. Het schijnt dat dit normaal is en de tolk en de psychoge zien dit vaker gebeuren maar het is ook moeilijk. We houden het daarom vanavond kort omdat we vol zijn van de gesprekken en even tijd nodig hebben voor ons zelf.

16 november, Patrick,
Dagje dierentuin en het eerste contact met Opa en Oma (en Leo)
Half zeven ging de wekker weer vandaag. We wilden allebei douchen en moesten om 8 uur weer bij de kinderen zijn, dus vroeg eruit. Gisterenavond waren we, nadat we de kinderen hadden weggebracht, nog even naar een groot winkelcentrum (Optima voor de kenners) geweest. We hebben een zonnebril voor Janik gekocht, voor Mirka was het lastiger. Die moet echt even mee. Toen we terugkwamen stonden er ineens 2 splinternieuwe bedden in de kamer. Keurig in het folie, helemaal goed. De kamer is nu wel wat krap, dus we hebben vanochtend de auto vol geladen met de kleding van het tehuis. Ze waren er heel erg blij mee, dus iedereen onwijs bedankt: VD'AKA MOC (volgens Google translate). De kinderen waren ook blij om ons te zien. Ze stonden ons vandaag wel op te wachten achter het raam. De dame die in het huis aanwezig was gaf ons een plastic zak met wat brood en 2 bekers yoghurt. We hebben het aangenomen maar waren een beetje verbaasd. Vinden ze dat ze niet genoeg te eten krijgen? Straks maar even via Jarmilla proberen te achterhalen. De rit naar Košice was gezellig met K3. De muziek had gisteren indruk gemaakt. Handjes draaien moest aan en ook Mama Se en Bij de Politie vallen erg in de smaak. Bij het appartement aangekomen merkten we alweer dat ze steeds meer gewend raken. Janik probeert zelfs al de code van de centrale voordeur in te toetsen. Toen ze de kamer in liepen keken ze maar even verbaasd naar de twee bedden . Er werd niet meteen gevraagd of ze mochten blijven slapen. De jassen gingen uit en ze wilden hun pantoffels aan doen. Maar we hadden gisterenavond ook nieuwe voor hun gekocht, dus die werden direct aangetrokken. Ze liepen naar beneden en het was net als gisteren. Vragen om drinken en daarna een cadeau uit de grote doos. Janik pakte nu direct het grote pakket. Het was een mooie vrachtauto waarop een aantal kleinere auto's stonden. Ocko (Papa) moest helpen om de verpakking los te maken. Er bleek geen klein schroevendraaiertje in de doos te zijn ingepakt, dus ik moest even creatief zijn. Mirka had een leuk, klein roze koffertje met daain wat spekkies. Ook zij was er heel content mee. Ze wilde ze meteen allemaal opeten. Omdat we dat niet goed vonden, vroegen we of ze brood wilde. Ja hoor, dus ze heeft het brood wat we mee hadden gekregen opgegeten. Janik hoefde niets, hoewel, een Liga ging er wel in:-) Kort daarna moesten we weer weg. Dus uitleggen dat de sggggoenen weer aan moesten en de jassen. We moesten Jarmilla ophalen bij het station en daarna naar de dierentuin. We hadden gisteren wel uitgelegd via het grote duizend woordenboek dat we hier naartoe zouden gaan, maar het was toen niet goed doorgedrongen, waarschijnlijk omdat Mirka teleurgesteld was dat ze weer een nacht terug moest. Maar uiteraard waren ze erg enthousiast dat ze naar de dierentuin gingen. Dus hup, in de auto. Jarmilla opgepikt en meteen gevraagd over het brood. Het bleek dat ze helemaal niet ontbeten hadden. Mirka had buikpijn gehad dus ze vonden het niet verstandig als ze wat zou eten terwijl ze ook in de auto moest. En kennelijk was er met Janik ook wat aan de hand, want die had dus ook niets gegeten. Het is waarschijnlijk allemaal nog erg spannend en onzeker voor Mirka, dus Rianne heeft haar verteld dat ze echt heel lang bij ons zal zijn, maar dat we nog wat geduld moeten hebben voordat ze echt bij ons kunnen blijven slapen. Er kwam een glimlach op haar gezicht.Jarmilla vroeg ook nog of ze het gisteren begrepen hadden dat er was uitgelegd met het boek dat we naar de dierentuin zouden gaan. Pas nu hadden ze het door, máár zei Jarmilla, ze hebben later ook nog een verrassing voor ons, met wat kinderen uit het tehuis. We zijn uiteraard reuze benieuwd! Op naar de dierentuin. Die ligt op ongeveer 10 kilometer van Košice, dus K3 moest aan, liefst ook harder, en er werd gezellig meegebrabbeld. (Jammer dat Mama Sé geen goed Nederlands woord is, want dat hebben ze goed onder de knie). We kunnen een dagje dierentuin in Slowakije met het hele gezin echt aanbevelen: € 5,20 voor ons viertjes. Dat betaalden we nog geeneens in het gulden tijdperk. Mirka en Janik waren er ooit al eens geweest. Ze herkenden het direct bij de ingang. Eerst een paar hokken met apen. Ze begonnen spontaan wat apegeluiden te maken en Janik sloeg als een Gorilla met z'n vuistjes op de borst. Z'n stem sloeg ervan over. Mirka wilde naar de slangen, dus we gingen een deur door waar inderdaad een paar slangen, maar ook andere dieren waren. En hoewel ze zelf vroeg of we er heen gingen, bleek toch wel dat ze er geen fan van was. Er was ook een soort aquarium met goudvissen, dus we hebben uitgelegd dat wij ook een aquarium hebben met 2 schildpadden en 20,40, 50, 100 guppies (het aantal is variabel en afhankelijk van hoe goed René de schildpadden voert. We hebben er alle vertrouwen in dat dat goed zit. Bedankt hè, buren!).Verder gegaan naar onder andere de leeuwen. En ook hebben we gekeken hoe twee zeeleeuwen werden gevoerd. De kinderen stonden op een rand tegen Rianne aan. Je kon zien dat ze genoten. Janik begon honger te krijgen (wat niet gek is zonder ontbijt), dus maar weer een Liga gegeven en een pakje drinken. Terwijl ze zaten zagen ze de speeltuin, dus daar moesten ze direct naartoe. Ze hebben zich heerlijk vermaakt op de glijbanen, schommels (sgggombelen, sgggombelen) en klimtoestellen, ze lachten van oor tot oor. Jarmilla had ons in de auto verteld dat ze vond dat de kinderen veranderd waren. Volgens haar is het laatste stukje spanning wat aan hun wangen en ogen was te zien nu volledig weg. Ze kan wel eens gelijk hebben. Ik denk dat we zo'n 3 kwartier in de speeltuin geweest waren toen ze ineens de geitjes in de gaten hadden. Rianne en Mirka als eerste, dus die waren al wat gras aan het voeren. Janik rende er later naartoe maar kwam eigenlijk direct terug. Hij riep van alles maar zelfs Jarmilla begreep niet wat hij wilde. Hij riep wel iets met Papa en Ocko, maar voor de rest had ze geen idee. Uiteindelijk bleek hij mijn hulp gevraagd te hebben omdat er een geit met z'n kop door een gat van een hek was gegaan. Hij dacht dat die vast zat, dus ik moest helpen. Rianne was er ook bij, dus kennelijk vond hij dat redden mannenwerk was. De geit bleek niet vast te zitten. Dus het probleem lostte zich vanzelf op. We hadden appels bij ons, dus die mochten ze voeren aan de geiten. Ze vonden het spannend maar niet eng. Na een paar appels, laatste keer en daarna de handen met toetendoeken (of zoiets) schoonmaken. Inderdaad, we zijn al bijna volwaardige ouders. We hadden onder andere koekjes , drinken en toetendoeken meegenomen. Ik zeg bijna, want wat we niet hadden waren broodjes. We gingen er vanuit dat we wat in het park konden eten. Maar helaas. Het was schoonmaakdag voor het restaurant, dus die was dicht. Nou, dan maar uitleggen dat we terug naar het appartement gaan om pannenkoeken te bakken en dat we volgende week weer terug zouden gaan. Ze vonden het goed en wilden ook wel een appel. Dus die opgegeten en daarna weer een toetendoek erbij. Janik veegde ze handen keurig schoon en liep resoluut op de geiten af. Het leek of hij de geit de doek wilde voeren, maar het bleek dat hij de mond van de geit wilde schoonmaken :-). Terug naar het appartement. Uiteraard weer K3 aan. We hebben Jarmilla afgezet op het station. Omdat we denken dat de kinderen nu echt even een rustmoment nodig hebben, hebben we gevraagd of ze een DVD willen kijken. Uiteraard wilden ze dat. Maar helaas, het zit niet mee, de TV blijkt niet te werken. De laptop gebruiken vinden we ook geen goed idee. Straks gaat er iest stuk en ik wil onze fans van het weblog niet teleurstellen. Dus dan maar de DVD spelers die we voor ze gekocht hebben voor de weg terug naar Nederland maar tevoorschijn gehaald. Uitgelegd waar de DVD in moest. Hoe aan en uit zetten, start, stop noem maar op. Ze begrepen het al snel, alleen ook de knopjes van setup en het contnue openen van het klepje voor de DVD werden regelmatig uitgeprobeerd. De DVD's van Bassie en Adriaan blijken ze leuk te vinden, hoewel ze niet verder komen dan het intro muziekje. Dan is er alweer iets ingedrukt of wordt de DVD weer vervangen. Ik heb vanavond meteen maar 2 SD kaartjes volgezet met wat films en muziek (voor de verandering K3). Hopelijk ontdekken ze niet waar het kaartje in de speler zit. Jarmilla mag uitleggen dat het een eenmalige aanschaf is en dat er geen nieuwe komt als die stuk is. (Of hebben wij alleen onzelf daarmee?) We beginnen aan de pannenkoeken. Janik zegt iets vanaf de bank en wijst naar de keuken. Waarschijnlijk vraagt hij of hij mee moet helpen. Ik zeg dat het niet hoeft. “Dobre”(goed) zegt hij en gaat verder met het ontdekken van alle knopjes op de DVD speler. We zijn verbaasd, maar ook blij dat hij dat zomaar accepteert. Dat meehelpen in de keuken is voor hem kennelijk toch niet zo essentieel. Na een stapeltje pannenkoeken gebakken te hebben gaan we aan tafel. Ze nemen er allebei een met jam en beginnen ze keurig op te rollen. Janik laat Mama snijden. Mirka doet het zelf. Voor we het weten is de stapel op en moeten er nog een paar bij gebakken worden. Eigenlijk hebben we de regel ingesteld dat we aan tafel blijven totdat iedereen klaar is. Met pannenkoeken is dat wat lastig dus ze gaan ondertussen van tafel. Mirka wil het beslag in de pan doen, dus die gaat mij helpen. Janik loopt meteen naar de DVD speler. Dat vinden we iets te ver gaan, dus duidelijk gemaakt dat dat niet de bedoeling is. Hij heeft het daarna nog maar drie keer geprobeerd. De pannenkoeken worden nu gebakken en direct op de borden gedaan. Mirka heeft ineens geen zin meer om de pannenkoek eerst in stukken te snijden. Ze pakt de opgerolde pannenkoek met haar handen en kijkt ondertussen richting mij met een blik van “eens kijken of mij dat lukt”. Een afkeurende blik blijkt al genoeg. Dit is een mooi teken dat ook zij aan het aftasten is van wat wel en niet mag. De laatste pannenkoeken blijven staan, tijd voor het toetje en daarna afruimen.De kinderen gingen nog even met de DVD aan de gang en Rianne belde haar moeder om te vragen wanneer ze kon skypen. We wilden ze voor het eerst met opa en oma in contact brengen. Omdat Rianne aan de telefoon zat werden Janik en Mirka nieuwsgierig voor we het wisten ging de telefoon op de luidspreker en werd er veel Slowaaks geroepen met ook heel veel Oma, Oma er doorheen. Geen idee wat ze zeiden, maar ze waren in ieder geval heel enthousiast. Oma zou over een uurtje thuis zijn en dan gaan Skypen. Rianne en Mirka gingen ondertussen Memory spelen. Janik is met van alles en nog wat bezig.Op een gegeven moment lijkt het weer te onweren. De lichtknopjes zijn weer door Janik ontdekt.Hij dacht kennelijk niet meer aan de energierekening. Rianne heeft waarschuwde hem, daarna nog eens en toen moest hij toch echt op de stoel. Opvoedkundig deden we het volgens mij niet goed, want ik heb hem naar boven gebracht, terwijl Rianne het eigenlijk moest doen. Maar die was zo goed met Mirka bezig, dus dit kwam beter uit. De stoel maakte wel indruk. Vier keer heb ik hem zonder wat te zeggen terug erop moeten zetten. Toen bleef hij zitten. Ik liep de kamer uit en hij begon te huilen. Ik heb om de hoek een minuutje gewacht en ben toen naar hem toe gegaan. Hij moet natuurlijk niet volledig overstuur raken. Het bekende riedeltje van het kijken en luisteren en na een overtuigende dobre gevold door goed kreeg ik een heerlijke knuffel. Die heeft hij beneden ook van Rianne gehad. Het Memory ging ondertussen nog door. Ik zei dat Rianne Mirka moest laten winnen, maar dat was volgens haar absoluut niet nodig. Janik wees een kaartje voor Rianne aan die meteen goed bleek te zijn. Een dubbele high five.Toen Mirka de ene naar de andere koppels vond kreeg ik de high fives. Ze had dik gewonnen.Omdat de laptop al op tafel stond hebben we via You tube even Handjes draaien van K3 opgezocht. Bij de eerste tonen was de blik van beiden meteen op het scherm gericht. Oh, dus zij zingen dat liedje. Daarna Mama Sé, er werd heerlijk meegezongen. En dan ineens de Skype signalering. Opa en Oma zijn onlin.. Snel de videocamera aan want we gaan Opa en Oma bellen. Beeld wordt opgebouwd. De kinderen zijn meteen enthousiast, maar toch ook weer niet. Ze zwaaien en geven kushandjes en er wordt heel druk gepraat. Maar weer klinkt er uiteindelijk Oma, Oma. Die is er nog niet. Opa ging alleen maar alvast de computer opstarten. Nou, hang dan maar op... Kort daarna komt er een oproep. En ja hoor, daar zitten Opa en Oma. We zijn allemaal verbaasd hoe vrij ze voor de camera reageren hoe uitgelaten ze zijn. Wij hebben ze nauwelijks iets verteld over wie Opa en Oma zijn(alleen de doos met cadeautjes en de shirts met hun namen), dat is voor ons door de taalbariere niet duidelijk te maken. We hebben ook nog helemaal geen foto's laten zien. Wellicht dat er in de voorbereiding wel over gesproken is, we gaan dat zeker navragen. Ook nu zijn ze weer heel uitbundig. Kushandjes, zwaaien, een grommende leeuw van de dierentuin nadoen. Echt mooi! Ook mooi dat ze om de katten vroegen. Leo kon gelokt worden met de kattensnoepjes. Gomax liet zich niet zien. Waarschijnlijk vanwege alle kindergeluiden. Ja, Oma kat, je zal er toch aan moeten wennen. Na een paar minuten hebben we de verbinding verbroken. We hebben alles opgenomen, het is heel mooi om te zien. Morgen gaan we Jarmilla vragen wat ze nou allemaal riepen. Omdat we hadden afgesproken dat we ook nog Naar de Politie van K3 zouden kijken op de laptop ( Mirka vroeg om Polisie Polisie) hebben we die ook nog even opgezocht. Daarna zouden we ze weer naar huis brengen,.Janik zat bij mij op schoot en begon, nadat ik dat één keer bij hem had gedaan, iedere keer te salueren bij het woord Politie. Rianne en Mirka gingen dansen. Het was weer dolle pret.OK, op naar huis. Het vaste ritueel. Sggggoenen aan, Jasj aan, naarf de auto K3........ Bij aankomst bij het huis zegt Mirka een paar keer “Niet goed, peč” of zoiets. De begeleidster in het huis spreekt een beetje Duits en geeft aan dat het weg betekent. Mirka huilt inderdaad een beetje en Rianne troost haar. We hebben nogmaals heel duidelijk gemaakt dat we morgen weer komen en dat ze nog even moet wachten. Het is heel vervelend om haar te zien huilen, maar het is ook een heel goed teken. Ze durft haar emoties aan ons te laten zien in plaats van dat ze dat alleen in haar bedje doet. Dat is een grote, belangrijke stap! Dus met een dubbel gevoel rijden we weer terug naar ons appartement. Op naar de volgende dag.....

Dagje naar de dierentuin



15 november, Patrick,
Een gesprek met de commissie.
Kwart voor zeven ging de wekker weer. Snel het bed uit, douchen (in de spiegel kijkend zag ik wel dat de eerste paar dagen erg vermoeiend zijn geweest) en eten want we moeten vandaag om 8 uur al bij de kinderen zijn. Ze gaan niet meer naar school, dus alle kinderen zijn vanaf een uur of kwart over zeven al uit het huis. Het is dan vrij verwarrend en vervelend voor hun als ze bijvoorbeeld 2 uur moeten wachten op ons. Iets over achten kwamen we aanrijden. Uiteraard meteen weer kijken of ze voor het raam stonden. Maar nee, geen koppies te zien. Het bleek dat ze TV zaten te kijken. We belden aan en hoorden direct een kabaal. Mirka en Janik waren door het dolle. Snel werden de spullen bij elkaar gepakt en voor we het wisten zaten we in de auto. Het standaard ritueel van de bochten werd spontaan door Mirka ingezet en we konden merken dat de rit voor Janik al wat minder indrukwekkend werd. Zijn mond stond a.h.w. iets minder ver open. Omdat de auto er inmiddels niet meer uitzag besloten we om 'em door de wasstraat heen te halen. Zo goed en kwaad als het kan hebben we uitgelegd wat de bedoeling was, benieuwd hoe ze erop zouden reageren. De auto de wasstraat in gereden, ik uitstappen, kaart in de machine, snel instappen en het programma begon te lopen. Direct werden ze allebei enthousiast. Ze vonden het geweldig om te zien en blijken niet snel van hun stuk te krijgen. Daarna gingen we door naar het appartement. Jarmilla kwam precies gelijk met ons aan. Bij de deur van het appartement zei ze tegen ons, “Ze negeren mij, dat is een goed teken.Het gaat ze om jullie en niet om mij.” Je kon ten opzichte van gisteren al merken dat ze wat meer gewend waren. Er werd resoluter naar binnen gestapt. De schoenen en jas gingen direct uit en ze gingen naar beneden. We vroegen, in het Nederlands, of ze wat te drinken wilden, JA! Dat gaat dus goed. Ze begrijpen het meteen. Janik liep direct naar het hok waar ik de doos met cadeautjes van de familie had neergezet. Even onderling overleg, laten we die inderdaad maar even pakken want de commissie komt zometeen langs. Mirka kon zich kennelijk niet inhouden vandaag, want ze pakte het grootste pakket wat er voor haar in zat. Gelijk heeft ze!! Het was een mooie Barbie pop met allerlei mooie kleine dingetjes erbij. Ze begon meteen de haren te kammen, en er mee te spelen. “Hoe heet ze?” vroegen we. “Rianne!” riep ze resoluut. Dit gaat steeds minder verwarring geven, want er wordt ook steeds spontaner Mamicka gezegd. Janik had een klein pakketje uitgepakt. Het bleek een mooie Cars beker te zijn. Hij was er erg blij mee. Hij had net drinken in een andere beker gekregen, die moest direct worden overgegoten. Wij waren ook aan de beurt voor een cadeautje. Ik had een klein flesje wijn gekozen. Toen was Rianne aan de beurt en kwamen we erachter dat we de spelregel van één cadeautje eigenlijk anders hadden moeten instellen. Gisteren hebben we namelijk de Buggles opgemaakt en vandaag kwam de tube kaas die Rianne er zo heerlijk bij vindt uit de doos. Vanmiddag in de supermarkt gezocht of ze ook Buggles hebben, helaas. Om 10.30 uur kwam de ballotagecommissie langs: de psychologe, sociaal werkster en de directeur. Wij hadden de directeur vrijdag nog niet gezien. Hij had een andere afspraak. Dus vandaar dat hij er ook bij was. Handen schudden met iedereen. Wat direct opviel was dat we allebei twee kinderen om ons nek hadden. Ze waren echt bezig met laten zien hoe lief ze ons vonden. Blijkbaar vond Janik het een beetje eng want hij ging op en over de bank springen. Okay, dan direct maar even ingrijpen. We hebben boven een heel goed gesprek gehad met de psychologe en de directeur. De sociaal werkster was beneden ondertussen met Mirka en Janik aan het spelen. We zullen niet in detail vertellen hoe het gesprek is gegaan, maar het komt erop neer dat ze zeer verbaasd en positief zijn over hoe alles gaat. Wat ze in ieder geval direct was opgevallen, is dat ze zich echt richten tot ons allebei. Ook zagen ze dat ze de kinderen het heel erg goed naar hun zin hadden. Dus dat was mooi. Wat ze ook direct konden zien was dat we ook echt moesten optreden tegen, je raad het nooit.... Janik. Nadat wij het gesprek met de commissie hadden gehad, gingen ze beneden in de keuken overleggen. Wij zaten dus met de kinderen boven en hadden ze gezegd dat ze niet naar beneden mochten. Het leek ons verstandig ze even niet bij de commissie in de buurt te hebben aangezien ze druk in het Slowaaks aan het evalueren waren. Janik probeerde diverse malen om de kamer uit te gaan en Rianne had hem een aantal maal terug geroepen. Het drong niet tot hem door of hij dacht, bekijk het maar. Gelukkig hebben we in de fase dat we nog niet met kinderen waren wel naar de juiste opvoedkundige programma's gekeken. De Naughty Spot van de Nanny hebben we toegepast. Hij heeft geluk. Het enige wat voorhanden was in de kamer was een stoel. In het begin begreep hij het niet (of deed of hij het niet begreep), hij wilde iedere keer opstaan. Wij hem iedere keer weer terug zetten. Uitgelegd: “Janik luistert niet (hand naar de oren, vinger heen en weer) daarom zitten op de stoel”. Hij begon een beetje te knikken, hij begreep het. Na een tijdje mocht hij, nadat we hem nogmaals hadden uitgelegd waarom hij op de stoel zat, ervan af. Weer een tijdje later, de commissie had kennelijk veel te bespreken (of zaten ze stiekem aan de fles wijn die ik had uitgekozen), ging hij weer de kamer uit. “Janik!” “Siekat” zei hij. “Plassen?” vroeg ik. “Ano” (Ja). Hij ging naar de WC. Maar de deur van de kamer stond nog op een kier en toen hij klaar was zag ik hem stilletjes de trap af lopen. Ik riep hem terug maar hij liep door. Ik moest erachteraan. De hele delegatie bleek een staande receptie te houden. Ik keek rond maar zag hem niet. In het rommelhok gekeken, ook niet. Hij bleek mooi verstopt te zitten achter een pilaar. Met een grijns keek hij mij aan. Ik moest van binnen ook lachen maar pakte hem met een streng gezicht bij de arm. We liepen langs de commissie naar de trap (als dit geen bewijs is dat het goed gaat). “Paaaatrik!” zei Janik mopperend. Dat is ook grappig, want inmiddels noemt hij mij spontaan Ocko (Papa), maar kennelijk nog niet als hij het er niet mee eens is. Op zich wel handig als hij dit in Nederland ook door zet, dan weten we namelijk waar we aan toe zijn ;-). Ik heb hem boven weer op de stoel neergezet. Na een minuut of twee kwam iedereen naar boven. Ze gingen weg. De psychologe zou vrijdag weer komen, maar dan alleen. Oh ja, Saskia, we hebben jullie foto's aan Dagmar gegeven, ze was er echt heel erg blij mee. We moesten jullie de hartelijke groeten doen van haar. Nadat iedereen weg was hebben we Jarmilla verteld over de straf stoel. Jarmilla vroeg Janik of hij wist wat de stoel betekende. Het bleek dat hij dat donders goed door had en dat hij het niet leuk vindt. We hebben verteld dat de straf verder is dat, als er drie keer op een dag voor straf op de stoel moet worden gezeten, dat er dan geen toetje voor diegene is. Als ze helemaal niet op de stoel hebben gezeten krijgen ze een extra sticker. Ja, ja, we zijn pedagogisch heel goed bezig. Tenminste.... we zijn nu al vergeten om die extra sticker aan Mirka te geven. Moeten we morgen meteen doen! Inmiddels was het al over twaalven, we moeten aan het eten beginnen. Wij hoefden dat niet in de gaten te houden, het waren Mirka en Janik die vroegen of we gingen koken omdat ze wilden helpen. Omdat het ons gisteren niet lekker zat dat de kinderen met hete pannen in de weer waren, hebben we daar vandaag meteen korte metten mee gemaakt. Jarmilla vertelde nog wel dat Janik vanuit zichzelf had gezegd dat hij vandaag voorzichtig aan zou doen, maar we gaan gewoon niet verder dan meehelpen met tafeldekken, water in een pan doen of wat champignons snijden (ook op het randje, maar Mirka doet dit heel keurig). Het werd een kindvriendelijke maaltijd. Kipfilet, met alleen wat paprikapoeder en champignons en aardappelpuree met kaas (uit een zakje). Je kan zien dat ik sinds kort bij Johnny Boer in de leer ben (of kan je zien dat ik pas één keer ben geweest?). De roerbak van gisteren had ik ook opgewarmd voor onszelf. De tafel was keurig gedekt, dus we konden gaan eten. Alles ging op en ik kreeg spontaan een compliment van Mirka. Ik was de beste kok van de hele wereld. Maar nu komt het mooiste van het verhaal: ze vroegen allebei om de roerbak! Jarmilla was helemaal verbaasd, maar ons gevoel van gisteren was goed. Ze vonden het gisteren wel lekker, maar waren gewoon niet gewend aan de smaak. De regel dat ze moeten blijven zitten totdat iedereen klaar is, is ook duidelijk. Dus ook dit ging weer helemaal goed. Het toetje kwam op tafel. Janik nog even laten tellen hoeveel keer hij op de stoel had gezeten. Twee keer, dus hij mocht een toetje. Het toetje smaakte heerlijk. Iedereen klaar? Janik klaar? Ano. Wat zeg je? Ja. Rianne klaar? Ja. Mirka klaar? Nee, zegt ze met een grijns en ze begint met haar lepel haar bakje leeg te schrapen. Even later nog maar eens iedereen af gegaan. En ja hoor, iedereen klaar. Ok, we mogen van tafel. Uiteraard hielpen ze allebei weer met afruimen. De laatste dingen hebben wij zelf gedaan. Ondertussen waren we aan het bespreken wat we de rest van de dag en morgen zouden gaan doen. Hier kwam naar voren dat we wel heel erg intensief met het aanleren van de taal bezig zijn. We hadden een discussie over op welke manier we ze dat zouden vertellen. Rianne begreep niet precies wat ik bedoelde, dus ik greep zonder dat ik het door had, zoals we het bij de kinderen ook duidelijk maken, naar mijn oorlel en vertelde haar dat ze moest luisteren. Ik had het zelf geeneens door maar merkte aan het gelach van Rianne dat er iets aan de hand was. We hebben er hartelijk om gelachen. Tussen alles door hebben we (ook de kinderen) zo om en om een goed gesprek met Jarmilla. Tijdens een van die gesprekken stond Janik boven aan de trap. Het licht ging weer eens achter elkaar aan en uit. Ik riep “Janik!” Er werd wat in het Slowaaks gemompeld en Jarmilla begon stilletjes te lachen. “Wat is er?”, vroeg ik. Hij bleek te zeggen; “Ja, ja, ik weet het. Het kost veel elektriciteit”. Uiteraard moesten we erom lachen. Hij houdt in ieder geval niet van verspilling. Hoewel, niet veel later stond de kraan weer voluit ;-) 's Middags zijn we, nadat we Jarmilla bij het station hadden afgezet, naar de Tesco, de grote Supermarkt gegaan. Benieuwd hoe ze deze nieuwe ervaring zouden beleven. Ook nu was het weer wonderbaarlijk hoe goed het ging. Ze bleven keurig bij ons lopen. Rianne met Janik aan de hand. Mirka gaf mij een hand. Het eerste gedeelte van de Tesco is meteen allemaal speelgoed. Ze keken wel maar vroegen niets en begonnen niet overal aan te zitten. Pas toen we langs een schap met knuffels liepen riep Mirka ineens wat. “Hond” zei ze in het Nederlands. En inderdaad, er lagen allemaal grote knuffelhonden. Je kon zien dat ze er heel graag één wilde hebben. We hebben er geeneen gekocht. Er zijn al genoeg presentjes voor ze. En trouwens, thuis (in NL) ligt er een hele lieve knuffelhond van Opa en Oma te wachten. Mooier kan het niet. We hebben wat boodschappen gedaan. Eigenlijk waren we op zoek naar zonnebrillen voor de kinderen (ja inderdaad, wij hebben hier wél zon :-)), maar helaas hadden ze die niet in deze mega supermarkt. Mirka zei nog wel “briel”, maar volgens mij begreep ze dat we die niet konden kopen hier. Terug naar het appartement. We gingen de boodschappen opruimen en nog even wat drinken. Toen we gingen uitleggen dat we daarna terug naar hun huis zouden gaan, werd Mirka steeds stiller. Je kon merken dat ze het niet leuk vond. Nog heel even gek doen met ze, sgggoenen aan en jas aan, in de auto. In het eerste deel van de reis waren ze erg druk. De autoritten worden steeds normaler, we moeten gaan zorgen dat er wat afleiding komt. We zetten leuke kindermuziek op. Het liedje van Heleentje van Capelle, "de Speeltuin", maakt weinig indruk. Die mogen we dus voor al onze neefjes en nichtjes houden. K3 lijkt wel een succes te worden. Rianne en ik zongen enthousiast de liedjes mee en je zag metname Mirka kijken. Ze vond het wel grappig. Bij het nummer “handjes draaien, handjes draaien” begon ze zachtjes mee te zingen. De woorden leken al heel goed. Eenmaal aangekomen bij het huis werd Mirka verdrietig. De begeleidster in het huis sprak een beetje Duits en gaf aan dat ze inderdaad bij ons wilde blijven. Nog héééé'l even geduld meid. Die dag komt steeds dichter bij. Morgen hebben we weer een gezellige dag samen in de dierentuin.

14 november, Patrick,
Voor het eerst naar ons appartement.
Om 9 uur kwamen we aanrijden bij het huis van de kinderen. En ja hoor, wederom twee koppies die vanachter het raam ons lachend aankeken. Toen we uitstapten ging het raam open en kwamen er een paar uitgestreken armen. We werden weer hartelijk begroet. Janik had zijn piano beed en riep iets wat op batterijen leek. En ja hoor. Het klepje van de batterijhouder was er af en er zaten geen batterijen meer in. Benieuwd of een van de begeleidsters de batterijen er vanwege het laawaai eruit heeft gehaald, of dat ze gewoon leeg waren. Eenmaal binnen gekomen werden we niet alleen door Mirka en Janik hartelijk verwelkomd. Ook de andere kinderen (ze zitten met z'n achten in dit huis) werden enthousiast. Ze riepen: “Goed, zooooo!!” Heel grappig. We hebben dat gisteren veel gebruikt en kennelijk hebben ze dat dus gisteren vol overgave aan hun huisgenootjes geleerd. Toen we ze gisteren op gingen halen waren Mirka en Janik nog in hun pyjama. We hebben ze toen geholpen met het aantrekken van de kleren, hoewel dat met het verschonen van de onderbroek niet vanzelf ging. Ze zijn het niet gewend dat er volwassennen mee kijken, dus ze waren verlegen en niet van plan om een schone onderbroek aan te trekken. Omdat we er op stonden dat ze dat wel deden, ging Mirka uiteindelijk naar de badkamer. Janik gooide zijn schone onderbroek ondertussen weer terug in z'n la. Rianne pakte 'em er weer uit en bleef volhouden. Maar ook Janik. Hij was niet van plan om voor een toekijkende Rianne piemelnaakt voor haar te gaan staan. Rianne had dat goed door en deed haar jas resoluut uit. Ik schrok even omdat ik dacht dat ze voor zou doen dat zij wel haar onderbroek durfde uit te trekken. Maar nee, gelukkig was ze alleen van plan om haar jas als afscherming voor hem te houden. Hij moest er om lachen en begreep wat de bedoeling was. Hij heeft keurig z'n schone onderbroek aangetrokken. Vandaag was dit ritueel niet nodig. Ze waren al aangekleed. We moesten alleen meekomen naar de badkamer. Ze gingen hun tanden poetsen en gezicht wassen. Even hun gezicht afdrogen en dan snel in de neus knijpen. Die doet het altijd goed. Daarna schoenen en jas aangetrokken en uitgelegd dat ze sloffen mee moesten nemen. Dat gaat goed, ze begrijpen al wat SGGGGGGOENEN zijn en ook de sloffen beginnen ze te herkennen. Snel klommen ze in de auto, waarbij Janik het probeerde voor elkaar te krijgen om niet in de autostoel te hoeven zitten. Hij snapte vrij snel dat dat niet ging gebeuren. De rit naar Košice verliep gezellig. Veel hilariteit als er een bocht (BOGGGGGT) aankomt en die zijn er genoeg. Lekker naar links en naar rechts hangen. In de buurt van Košice werd Janik weer stiller en ging hij weer vol verwondering naar buiten kijken. Een grote stad was heel bijzonder voor hem. We hebben hem moeten uitleggen waarom ik niet rijd als de lamp op rood staat. In het dorp bij hun en op de hele weg naar Košice kom je inderdaad geen stoplicht tegen. Bij het appartement waren ze heel rustig. Ze pakten kalm hun pantoffels en jas uit de auto en liepen gedwee met ons mee. Even verbaasd kijken toen het hek van de parkeerplaats automatisch dicht ging, maar verder geen kick. Ook toen we het appartement binnenstapten waren ze rustig. De schoenen gingen direct uit en de jas moest van hun door ons op de kapstok worden opgehangen (de haakjes zitten te hoog). Daarna een rondleiding door het huis gegeven. Nog niets verteld over waar ze moeten slapen (werd gelukkig ook niet om gevraagd), want we hebben nog geen bedden. Men ging er mogelijk vanuit dat ze wel op de bank konden slapen, maar dat gaat dus echt niet gebeuren. Morgen zal Jarmilla, (dat is dus onze tolk, maar dat had ik dus zelf al verklapt op 11 november excuses, hoezo privacy?) contact opnemen om er zeker van te zijn dat de bedden er echt komen. We hebben gezellig wat gedronken, de kinderen appelsap en wij weer een overheeeeerlijke Nescafe. Al snel had Mirka een doos met een soort spirograaf gevonden. Ze is echt gek op tekenen ! Met Janik heb ik de grote kist met de trein die Jorian heeft uitgezocht op z'n kop gezet. Sorry Jorian, Janik houdt volgens mij (nog) niet echt van treinen want hij keek er niet naar om. Pas nadat ik zelf de baan in elkaar had gezet (hij leek niet op het origineel, ik moet ook nog oefenen) heeft hij er even een paar rondjes mee gereden. Wat wel in de smaak viel was spookje spelen. De mooie cars deken die we van de Bosjes hebben gekregen deed dienst als laken. Ik probeerde hem te pakken maar hij verstopte zich onder de tafel. Net doen of ik hem niet zag en hij kon zich niet stil houden , hij proestte het uit. Rond half twaalf kwam Jarmilla, net op het moment dat we de meegenomen kleren met ze aan het passen waren. Er zaten een paar dingen bij die heel goed waren, maar er zal ook veel naar het tehuis verdwijnen. Ze zullen er waarschijnlijk blij mee zijn, Janik en Mirka zijn dat in ieder geval wel. De shirts met hun namen erop die Opa en Oma uit Spanje hadden meegenomen vielen ook heel erg in de smaak. We hebben er uiteraard even een foto van genomen. De ochtend verliep dus voorspoedig. Tijd om aan het eten te beginnen. Dat was wel een aparte ervaring hoor. Mirka was druk bezig met het snijden van de broccoli en paprika en Janik deed de soep in de pan. We hadden uit het rapport wel begrepen dat ze het allebei wel leuk vonden om te helpen, maar dit ging wel verder als alleen maar helpen. Volgens Jarmilla zijn ze dat gewend, maar om nu een jongen van 5 met een lepel in een pan met hete soep te laten roeren is toch wel vreemd. Ik had hem al een paar keer gewaarschuwd dat de pannen heet zijn. En ja hoor, dat ging dus ook mis. Hij pakte een pan vast en brandde zijn handje. Rianne heeft hem direct getroost en wat zalf op z'n hand gesmeerd. Het viel allemaal gelukkig mee, maar dit gaan we dus vanaf morgen niet meer doen! Maar goed, het eten was klaar. Mirka ging de tafel dekken, we konden aan tafel. De tomatensoep ging er goed in. Daarna de rijst met roerbak in zoete soja. Mirka begon lekker te eten, maar Janik nam alleen wat rijst. De roerbak wilde er echt niet in en opeens hoefde Mirka ook niet meer. Hoe we het ook probeerden. Volgens Jarmilla vond Mirka de smaak vreemd en nam ze het dankbaar van Janik over om niet meer te eten. We hebben nog even gestoeid om ze toch aan het eten te krijgen, maar helaas... Met Janik hebben we in ieder geval voor elkaar gekregen dat hij wel een hapje geproefd heeft. We willen dat ze het in ieder geval proberen. Gelukkig hadden we nog wat soep over, dus ze hebben uiteindelijk nog wel genoeg te eten gekregen. Samen met Jarmilla en de kinderen hebben we het over het eten gehad. We gaan proberen om in ieder geval in de eerste periode een beetje de dingen te geven die ze nu ook krijgen. Na het eten hebben we even buiten proberen te voetballen, maar het binnenplaatsje is te klein, zeker voor kinderen die niet door hebben dat ze een schot in de benen hebben als Ronald Koeman in zijn beste jaren. Het leek mij veiliger om naar binnen te gaan omdat ik niet zeker weet hoe het met onze glasverzekering in het buitenland is gesteld. Dat wordt waarschijnlijk nog een probleem als we de kinderen hier 24 uur per dag hebben, we moeten maar snel een speelveld in de buurt zien te vinden. Het was tijd om de grote doos van Opa, Oma, Rik, Judith, Marissa en Jorian open te gaan maken. Jarmilla heeft uitgelegd wat de bedoeling was. Iederen mag één cadeautje per dag uit de doos pakken. Het is om te vieren dat wij een familie zijn. Ze waren uiteraard erg opgewonden en scheurden direct het papier van de doos. Mirka pakt een mooi ingepakt cadeautje waarop haar naam stond. Janik pakte een zelfde soort pakketje, maar had in zijn andere hand een zak chips. Toen we uitlegden dat hij maar één cadeautje mocht pakken, hield hij de chips en legde het pakje terug. Hij had kennelijk toch te weinig soep op. We hebben hem uiteindelijk kunnen overtuigen om toch maar het cadeautje te pakken. Ik heb de zak chips gekozen en die met z'n allen gedeeld. Probleem opgelost. In het pakketje zat een canvas schilderijtje en verf. Ze moesten de verf in een schaaltje doen en een mooie afdruk op het schilderij maken. Ze vonden het maar wat leuk! Morgen, als de verf droog is, gaan we hun namen er met de bijgeleverde plakletters op doen. Rianne bleek een soort woord puzzel te hebben gekozen. Super om ze weer wat nieuwe Nederlandse woorden te leren. Dat hebben we dus ook nog even gespeeld. Inmiddels zat de dag er alweer bijna op. We hebben nog een laatste spel gedaan (idee van Jarmilla) waarbij zowel Mirka als Janik 5 voorwerpen uit huis moesten kiezen waarvan ze de Nederlandse naam wilden leren. Als ze die namen konden onthouden, dan zouden ze wat verdienen. Mirka koos o.a. een ui, brood en een beker, maar ook vermicelli. Dat hebben we maar vervangen voor rijst. Janik had o.a. een banaan en ook een beker. Ze deden goed hun best om de woorden te leren. Waarschijnlijk weten ze er morgen niets meer van maar ze hadden hun sticker zeker verdiend voor de moeite. Je kon zien dat ze trots waren. Kijken of we dit morgen door kunnen zetten, want we merken dat het echt belangrijk is dat ze de taal in ieder geval gaan begrijpen. Jarmilla zal vast niet met ons mee naar Nederland terug rijden. Tijd om ze weer thuis te brengen. De rit terug verliep van de zijde van Janik wat moeizamer. Zeer waarschijnlijk door de drukte van de dag, alle nieuwe ervaringen, luisterde hij voor geen meter. Continue aan het leeslampje zitten, de gordel los proberen te maken, noem maar op. Rianne corrigeerde hem wel, maar hij “vergat” toch vaak wat hij niet mocht. Omdat we in de auto zaten en het al donker was, was het lastig om hem echt even terecht te wijzen (het lijkt ons geen goed idee om langs de kant van de weg te stoppen. Waarschijnlijk denkt hij dan dat we hem achter zouden laten), dus voor morgen moeten we daar maar even een oplossing voor vinden. Om half zes kwamen we bij het huis aan. Het afscheid ging goed. Ze begrepen dat we ze morgen weer komen ophalen. Een paar dikke knuffels gekregen, we mochten vertrekken. Het was al met al een leerzame, intensieve dag. Het opbouwen gaat wel erg snel. Dus vroeg naar bed, want morgen moeten we ze zelfs om 8 uur al ophalen.

Trots op de shirts

14 november, 7.30 uur,
Nog onwijs bedankt trouwens!
We zitten nu aan de koffie en gaan zo naar de kinderen toe. De tolk (we gaan straks vragen of we haar naam mogen noemen) gaat niet mee. Wij hadden gezegd dat, als ze het niet nodig vond, niet mee hoefde. We gaan ze namelijk ophalen en komen dan terug naar het appartement. Ze vond het gisteren zo goed gaan dat het volgens haar geen probleem zou zijn. Dus vandaag zien de kinderen waar we verblijven. Dat is goed omdat we morgen ook hier zijn, maar dan met de psychologe. Het is prettig als Mirka en Janik dan al een beetje gewend zijn. Wij willen jullie onwijs bedanken voor alle leuke berichtjes en SMS-jes. Blijf dit vooral doen, Het is enorm leuk om jullie reacties te lezen. We kunnen helaas niet op alle berichten reageren, maar we kunnen jullie verzekeren dat we alles lezen! Oh ja, Natasja en Niels, we hebben het cadeautje gegeven, ze was er ontzettend blij mee.

13 november, Patrick
Een heerlijke dag met z'n vieren (en de tolk)
We hebben vandaag een hele leuke dag gehad. Maar omdat ik denk dat jullie niet kunnen wachten op de foto's, zal ik die alvast plaatsen. Geniet ervan, dan zal ik ondertussen over de dag gaan schrijven.

Een heerlijke eerste dag buiten het tehuis.

Vanochtend om 10 voor zeven zou de wekker op mijn telefoon af gaan. Echter, vanaf een uur of zes heb ik volgens mij om de 5 minuten lopen controleren of ik wellicht niet door de wekker heen ben geslapen. We mogen vandaag echt niet te laat komen, want de kinderen zitten op ons te wachten! Ze mogen niet het idee hebben dat we niet meer terug komen. Om kwart voor zeven ben ik maar uit bed gestapt om te gaan douchen. Een kwartiertje later kwam Rianne uit bed. Die had helemaal geen oog dicht gedaan vannacht. Ze zat vol adrenaline en dan was het ook nog laawaaig bij een van onze buren. Hard gepraat en gelal met het raam open. Ik had het ook wel even gehoord, maar ik was gisteren zo moe van alle indrukken en emoties dat ik heerlijk geslapen had. Even een bak heerlijke Nescafe koffie genomen (ik had bonenmachine moeten meenemen) en een boterham gegeten. Spullen bij elkaar zoeken, bal mee en om 8 uur in de auto op weg naar het station waar we onze tolk weer zouden oppikken. De benaming "onze tolk" klinkt erg onpersoonlijk, maar dat doe ik omdat ik niet weet of ze wel op dit weblog genoemd wil worden. Maar ze is helemaal niet onpersoonlijk, juist niet! Ze is veel meer dan een tolk. We zijn echt super blij met haar. Zeker vandaag is gebleken dat ze heel veel ervaring heeft met adoptie. Ze weet zich heel goed op te stellen. Het is voor de kinderen én voor ons heel verleidelijk om continue via haar te praten, maar ze zorgt ervoor dat de kinderen zich alleen tot haar richten als we hun echt niet begrijpen. Ook informeert ze ons over wat de kinderen onderling of in zich zelf zeggen (straks meer daar over) en ze geeft heel veel tips die ze vanuit vorige procedures heeft meegekregen. Ze is voor ons dus niet alleen een uitstekende vertaalster, maar ook een hele goede begeleidster. Toen we bij het huis van Mirka en Janik aan kwamen zagen we ze eerst niet staan. Maar al snel zagen we het gordijn bewegen en kwamen er twee stralende koppies te voorschijn. Er werd weer enthousiast gezwaaid. We stapten uit de auto en gingen naar binnen. We werden hartelijk verwelkomd. Mirka gaf als eerste Rianne een dikke knuffel en ik had direct Janiks armen om mij heen. We werden meegetrokken in hun slaapkamer en moesten op het bed gaan zitten. Janik had een boekje gepakt en ging dat aan Rianne laten zien. Waarschijnlijk was het een soort levensboekje maar voor we het konden ontdekken had hij alweer iets anders wat hij wilde laten zien. Mirka zat naast mij op bed en was iets aan het vertellen aan de tolk. Het bleek dat ze gisteren een beetje verdrietig was omdat we alweer zo snel weg waren gegaan. Ze wilde weten of we nu langer zouden blijven. We hebben haar direct verteld dat we inderdaad langer zouden blijven. We zouden met de auto naar het bos gaan, de bal mee nemen, wandelen, spelen en dan ergens iets gaan eten. Dus zeker langer als gisteren. Ze was direct tevreden en pakte haar kleren. Ze waren namelijk nog in pyjama. We mochten zowel Mirka als Janik helpen met aankleden, hoewel je al goed kon zien dat dat heel goed zelf konden. Maar uiteraard hielpen wij maar al te graag. Nadat ze zich hadden opgefrisd en hun tanden hadden gepoetst, waren we klaar voor vertrek: op naar de auto. De reis naar het bos, rondom een soort "Spa", bleek voor Janik een schitterende ervaring. Hij heeft de hele rit met open mond en stralende ogen naar buiten zitten kijken. Echt mooi om te zien! Bij het bos aangekomen hebben we de bal uit de auto gehaald en gingen we aan de wandel. Al snel kregen we een hand. Het werd helemaal gezellig toen we een spelletje van het wandelen gingen maken. We riepen en deden: "1, 2, 3.... rennen, rennen, rennen, stop" In het begin werd er alleen maar meegerend, maar al snel werd er ook meegepraat. Met name Mirka blijkt heel erg leergierig met de taal. Als wij haar iets in het Nederlands willen laten zeggen dan probeert ze het echt heel goed. Benieuwd wat ze morgen allemaal heeft onthouden, het was al een hele lijst: 1, 2, 4, 5, goed zo, zon, mooi, alsjeblieft, dank je wel, hoog, laag en zo kan ik nog wel door gaan. Uiteindelijk kwamen we op een klein veldje waar we konden voetballen. Het zou mij niet verbazen als we straks ergens in Kampen onze zaterdagochtend op het voetbalveld door zullen brengen. (ik houd nog maar even in het midden bij welke vereniging). Ze kunnen allebei al een aardig met een bal overweg en zeker Mirka heeft heel een goed schot in de benen. Bij het veld waren ook allerlei grote, metalen schommelbanken. We hebben gezellig met ze op de schommel gezeten en ze kropen al heerlijk tegen ons aan om dat na een paar tellen weer met de bal klaar te staan. Pauze voorbij, voetballen. Na een tijdje gaf Janik aan dat hij wel heel graag weer in de auto wilde, dus we vertelden ze dat we gingen "lopen, zitten, drinken, koekje eten, auto rijden" en ondertussen alle logische handgebaren daarbij maken. Het was duidelijk dat ze helemaal begrepen. Terug lopend kwamen we een paar auto's tegen. "Is dit onze auto? Nee. Is dit onze auto? Nee. Ze hadden al helemaal door wat we vroegen. Bij de auto hebben we even rustig wat gedronken en het beloofde (Liga) koekje gegeten en zijn we in de auto gestapt. We zijn daarna naar een schitterend mooi kasteel boven op een heuvel gegaan,hrad Krásna Hôrka (http://www.hradkrasnahorka.sk/index.php?page=&lng=en). We moesten kaartjes kopen en Mirka mocht van Rianne het geld geven. Ze zag een pasfoto van Rianne en van mij in mijn portemonaie zitten en ik had gezegd dat die mocht hebben. Ze liet die aan de vrouw achter de kassa zien en vol trots vertelde ze dat wij haar Papa en Mama waren. De vrouw achter de kassa reageerde er heel leuk op. Ik zat ondertussen met Janik op een grote houten bank. Janik wilde op de bank lopen. "Nee! Zitten doe je op je billen. Hij luisterde keurig en ging bij mij op schoot zitten. Een korte tijdj later kreeg ik spontaan een zoen op mijn wang, De eerste! In het kasteel hebben een mooie rondleiding gehad. Mirka en Janik gedroegen zich echt heel goed. Ze waren geduldig en keken hun ogen uit. De ene keer kreeg Rianne een hand van Janik, dan ik weer, En bij Mirka hetzelfde. In een van de ruimtes waar de gids wat uitleg gaf kreeg Rianne spontaan een paar kusjes op haar hand. Mirka had een ander meisje gezien die met haar moeder hand in hand liep. Het meisje gaf haar moeder een paar kusjes en Mirka realiseerde zich kennelijk dat ze nu zelf ook iemand had om kusjes aan te geven. De tolk had ons tijdens de rondleiding geobserveerd en gaf ook aan dat de kinderen zich inderdaad leken op te stellen als kinderen met een eigen pap en mam. Er worden vandaag hele grote stappen gezet! Na de rondleiding zijn we de heuwel weer afgelopen richting de auto. Bij de parkeerplaats stonden een paar kraampjes waar we allerlei souvernirs en speelgoed verkochten. We haden Mirka en Janik beloofd dat ze iets mochten uitzoeken. Ze moesten eerst rustig kijken en daarna zeggen wat ze wilden. Allebei hebben ze heel rustig alles van een afstandje bekenken en toen koos Mirka een mooi paard met een grote staart die ze kon vlechten. Janik koos eerst iets wat we niet wilden geven waarna hij zonder mopperen een mini piano uitkoos. Ik ben gek op speelgoed met geluid :-( dus die mocht hij hebben. Nu snel naar de auto en op zoek naar een restaurant. Het was al over tweeën. Jawel, een mooi bewijs dat we nog niet helemaal gewend zijn aan kinderen. Toen we met ons tweetjes waren aten we wanneer het uit kwam en we zin hadden, Dit hadden we iets beter moeten plannen. Een kwariertje later hadden we een restaurant gevonden en via de tolk hebben we achterhaald wat ze gewoon waren om te eten. Het blijkt in Slowakije heel normaal te zijn dat ze zowel als lunch als voor avondeten warm etem krijgen. Omdat het niet verstandig is om dat direct te doorbreken, hebben we allemaal dus een heerlijke kop kippenboullion genomen (waar de kip wel heel erg hoog overheen was gevlogen) en daar